เจียงเซี่ยเห็นดังนั้นจึงไม่ถามต่อ
เมื่ออีกฝ่ายมองไม่เห็นพวกเขาแล้ว เจียงเซี่ยก็ขึ้นไปนั่งบนคานรถจักรยานอีกครั้ง
ตลอดทางที่เหลือ ฉินอวิ๋นไห่กลับมาเป็นเหมือนเดิม ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานระหว่างปั่นจักรยานกลับกองผลิต
แต่ข่าวลือเกี่ยวกับเจียงเซี่ยในกองผลิตกลับแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว
เวลานี้ทุกคนเริ่มออกไปทำงานกันแล้ว
ป้าคนหนึ่งที่จับตาดูเจียงเซี่ยอยู่เดินมาถามคนในที่พักปัญญาชนด้วยความสงสัย “จือชิงเหอ ปัญญาชนเจียงในส่วนของพวกคุณไม่กลับมาจริง ๆ เหรอ”
เหอเหม่ย์ลี่หันไปมองอีกฝ่าย เธอเป็นลูกสะใภ้ของแม่เฒ่าอวี่ นิสัยไม่ต่างจากแม่เฒ่าอวี่ ไม่ใช่คนดีอะไร
“พี่สะใภ้อวี่ สนใจปัญญาชนเจียงทำไมคะ” เหอเหม่ย์ลี่ถาม
“โธ่ ถึงปัญญาชนเจียงจะมาจากในเมือง แต่เธอลงชนบทมาที่กองของเราแล้ว ก็ถือว่าเป็นคนของกองเรา พวกเราอยู่กองผลิตเดียวกัน จะสนใจกันสักหน่อยก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง” ที่จริงพี่สะใภ้อวี่คิดว่า ถ้าเจียงเซี่ยไม่กลับมาทั้งคืนจนชื่อเสียงเสียหาย ฉินอวิ๋นไห่คงไม่ชายตามองเธอแน่ แต่อวี่เป่าเกินลูกชายของนางยังรับได้อยู่
ขอแค่เจียงเซี่ยรู้จักอ่านสถานการณ์ ยอมมอบเงินกับของดี ๆ ที่มีอยู่ให้ นางก็ไม่ถึงกับรับไม่ได้หากเจียงเซี่ยจะแต่งเข้าบ้านตระกูลอวี่
“พี่สะใภ้อวี่ ฉันแนะนำว่าอย่าไปสนใจเลยค่ะ เจียงเซี่ยไม่กลับมาทั้งคืน ป่านนี้อาจหนีไปกับผู้ชายคนไหนแล้วก็ได้” ซุนฉวนฝางพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ผู้หญิงที่ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว บ้านไหน ๆ ก็ไม่มีใครอยากได้หรอก”