แม้ซุนฉวนฝางจะไม่พอใจที่แม่อวี่เป่าเกินชี้หน้าตนเช่นนั้น แต่ตอนนี้นางอยากเห็นเจียงเซี่ยเสียหน้ามากกว่า
นางจึงมองเจียงเซี่ยอย่างสะใจ แล้วพูดว่า “ปัญญาชนเจียง เรื่องที่เมื่อคืนเธอไม่กลับมาทั้งคืน ทั้งกองผลิตรู้กันหมดแล้ว แถมตำรวจก็มาด้วย หลี่ลำโพงไปตามหัวหน้ากองผลิตแล้ว คิดว่าคงอีกไม่นานเขาก็จะพาตำรวจมาหาเธอที่ที่พักปัญญาชน”
“ฉันก็แค่ไม่กลับมาคืนเดียว คนที่ที่พักปัญญาชนนี่แทบอยากให้คนทั้งโลกรู้ว่าฉันไม่กลับมา” เจียงเซี่ยมองคนเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ที่ที่พักปัญญาชนเคยพูดว่าจะช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ก็ช่วยกันแบบนี้หรือ งั้นฉันก็รู้แล้วว่าต่อไปควรทำอย่างไร”
“เธอ… หมายความว่าอย่างไร” เหอเหม่ย์ลี่มองเจียงเซี่ย พลางเอ่ยอย่างกระวนกระวาย
อย่างไรเสีย คนแรกที่รู้ว่าเจียงเซี่ยไม่กลับมาก็คือนาง
นางกระซิบอะไรไม่กี่คำต่อหน้าซุนฉวนฝางกับอวี้เสี่ยวผิง ทั้งสองก็วิ่งออกไปบอกคนอื่นอย่างตื่นเต้น
“เหอเหม่ย์ลี่ เธอกลัวอะไร” ซุนฉวนฝางถลึงตาใส่เหอเหม่ย์ลี่ ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เป็นถึงผู้รับผิดชอบฝั่งปัญญาชนหญิง แต่กลับไม่ได้เรื่องขนาดนี้ ให้ฉันทำแทนยังจะดีกว่า
อย่างน้อยต่อไปมีผลประโยชน์อะไรบ้าง ก็จะได้ตกถึงมือฉัน
“ใช่แล้ว ตอนนี้คนที่ควรกลัวคือเจียงเซี่ยต่างหาก เมื่อคืนเธอไม่กลับมาทั้งคืน เดี๋ยวก็ถูกตำรวจจับไปแล้ว” ในดวงตาของอวี้เสี่ยวผิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แทบอยากให้ตำรวจโผล่มาเดี๋ยวนี้
ไม่รู้ว่าคำภาวนาของอวี้เสี่ยวผิงเป็นจริงหรือไม่ หัวหน้ากองผลิตก็พาตำรวจสามนายมาถึง