รุ่งขึ้น หลังจากตื่นนอน เจียงเซี่ยก็เข้าครัวไปต้มบะหมี่เส้นแขวนกินหนึ่งชามตามเคย กินเสร็จก็ไปรับตะกร้าคาบหลังกับเคียวที่สำนักงานทีมใหญ่ แล้วขึ้นเขาไป
เด็ก ๆ บางคนเห็นเจียงเซี่ยก็อยากวิ่งตามไป
แต่เจียงเซี่ยเดินเร็วมาก เด็ก ๆ ที่ตามหลังจึงไม่มีทางตามทัน
คะแนนในมิติความจุมีอยู่หกพันกว่า ยังขาดอีกสามพันกว่าจะครบหนึ่งหมื่น วันนี้เธอขึ้นเขาไปลองหาเพิ่มดู
อีกอย่าง เมื่อคืนเธอคุยกับฉินอวิ๋นไห่เรื่องหมอเท้าเปล่า เธอคิดว่าแผนผลิตยาของตัวเองก็ควรเริ่มลงมือได้แล้ว
ในยุคนี้ สมุนไพรบนเขาล้วนเป็นของป่าทั้งนั้น เธอต้องหาให้มากหน่อย
เมื่อเจอหญ้าเลี้ยงหมูก็ตัดมาบ้าง แล้วเอาไปรวมกับที่มีในมิติความจุ ภารกิจหญ้าเลี้ยงหมูประจำวันก็ทำสำเร็จได้อย่างสบาย ๆ
ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่ของเธอจึงหมดไปกับการหาสมุนไพรชนิดต่าง ๆ
บางครั้งก็เจอไก่ป่า กระต่ายป่า กวางป่า แพะป่า และสัตว์อื่น ๆ...
ขอแค่เจอ เธอก็เก็บเข้ามิติความจุอย่างไม่เกรงใจ
จากนั้นก็ปล่อยให้ระบบจัดการต่อ
ใกล้เที่ยง เจียงเซี่ยก็ลงจากเขา
แต่พอมาถึงเชิงเขา เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ก่อนหน้านี้เด็ก ๆ มาตัดหญ้าเลี้ยงหมูกันที่นี่ บรรยากาศเป็นไปอย่างสงบสุขมาก แต่วันนี้พวกเขากลับหลบอยู่ตรงนี้ราวกับถูกอะไรบางอย่างทำให้ตกใจ
“พวกเธอเป็นอะไรกัน” เจียงเซี่ยกวาดตามองกลุ่มเด็ก ๆ นอกจากพี่น้องโจวเถียจู้แล้ว ยังเห็นฉินซิงเหวินกับฉินซิงรุ่ยจากตระกูลฉินด้วย