เจียงเซี่ยยัดลูกอมใส่มือฉินซิงรุ่ยแล้วก็ขึ้นเขาไป
เด็กคนอื่น ๆ ต่างมองลูกอมในมือฉินซิงรุ่ยด้วยความอิจฉา
แต่เด็กส่วนใหญ่ก็มีมารยาทดี ต่อให้จะอยากกินลูกอมแค่ไหนก็ไม่มีใครเข้ามาแย่ง
ฉินซิงรุ่ยมองเด็กคนอื่น ๆ แล้วรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นาน เธอจึงย้ายหญ้าหมูจากตะกร้าคาบหลังของฉินซิงเหวินมาใส่ตะกร้าของตัวเอง จากนั้นซ้อนตะกร้าทั้งสองใบเข้าด้วยกัน แล้วแบกออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉินซิงรุ่ยเดินไปได้ครึ่งทางก็เจอฉินซิงเหวินพอดี
“พี่สาว...” ฉินซิงรุ่ยเรียก ฉินซิงเหวินจึงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามารับตะกร้าคาบหลังจากเธอ
ทั้งสองนำหญ้าหมูไปส่ง แล้วกลับบ้านด้วยกัน
ระหว่างทาง ฉินซิงรุ่ยแอบหยิบลูกอมที่เจียงเซี่ยให้มาออกมา พี่น้องแบ่งกันกินแล้วเก็บส่วนที่เหลือไว้ จากนั้นจึงกลับบ้าน
แต่พอมาถึงหน้าบ้าน ก็เจอลุงของพวกเธอขี่รถจักรยานแบบผู้หญิงกลับมาพอดี
“ลุงซื้อรถจักรยานแล้วเหรอ” ฉินซิงรุ่ยตาเป็นประกาย ร้องถามด้วยความตื่นเต้น
หยุนลี่หลานเดินออกมาพอดี เมื่อเห็นลูกชายคนเล็กขี่รถจักรยานมา ก็เอ่ยอย่างเข้าใจทันที “ซื้อให้ซีเซียใช่ไหม”
ผู้ชายที่ไหนจะขี่รถจักรยานผู้หญิงรุ่นยี่สิบหกกันล่ะ
ฉินอวิ๋นไห่พยักหน้า “อืม ซื้อให้คู่ของผม ต่อไปจะได้เข้าเมืองสะดวก”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่เอาไปส่งที่ที่พักปัญญาชนล่ะ เอามาไว้ที่นี่ทำไม” หยุนลี่หลานถามอย่างสงสัย
“จะสานตะกร้าไว้ด้านหน้ารถก่อนแล้วค่อยเอาไปส่งครับ” ฉินอวิ๋นไห่มองแม่ตัวเองอย่างจนใจ
หยุนลี่หลานกลอกตาใส่เขา ก่อนก้าวเท้าเดินออกไปต่อ