เมื่อตู้เหวินซานเห็นเหอเหม่ย์ลี่กับพวกเงียบลงแล้ว จึงเดินไปหาเจียงเซี่ย ก่อนยื่นจดหมายขอบคุณกับของรางวัลในมือให้ “ปัญญาชนเจียง ขอบคุณที่ครั้งก่อนคุณกล้าจับพ่อค้าคนไว้ได้ พวกเราสืบสาวจากพ่อค้าคนที่คุณจับได้ จนบุกทลายรังของพวกพ่อค้าคนได้หลายแห่ง ช่วยคนที่เกือบถูกขายกลับมาได้ไม่น้อย นี่คือจดหมายขอบคุณ ประกาศนียบัตรเกียรติคุณ และเงินรางวัลสามร้อยหยวน”
“พ่อค้าคนอะไรนะ? ซีเซียไปจับพ่อค้าคนมาตั้งแต่เมื่อไร?” หยุนลี่หลานกำลังทำงานอยู่ในไร่ พอได้ยินคนบอกว่าตำรวจมาจับซีเซีย ก็รีบทิ้งงานในไร่แล้ววิ่งมาทันทีด้วยความตกใจ
พอมาถึงก็ได้ยินคำพูดของตู้เหวินซานพอดี
สมาชิกที่ดินร่วมคนอื่น ๆ ที่ค่อนข้างกล้าหาญก็อดเอ่ยถามไม่ได้ “คุณตำรวจ เรื่องที่ปัญญาชนเจียงจับพ่อค้าคนเป็นยังไงหรือ? เมื่อคืนเธอเจอพ่อค้าคนเหรอ? แล้วยังได้เงินรางวัลสามร้อยหยวนด้วยหรือ?”
เงินสามร้อยหยวนทำให้หลายคนที่อยู่ตรงนั้นอิจฉาจนตาแดง
สามร้อยหยวนนะ ตั้งสามร้อยหยวนเชียว!
พวกเขาที่หาเลี้ยงชีพด้วยการขุดดินทำไร่ทำนา ทำงานกันทั้งปี หักค่ากินค่าใช้จ่ายหมดแล้ว ยังเหลือเงินสามสิบหยวนก็ถือว่าฐานะดีแล้ว
แต่เจียงเซี่ยจับพ่อค้าคนได้คนเดียว กลับได้เงินถึงสามร้อยหยวน
ถ้าพวกเขาจับพ่อค้าคนได้บ้างก็คงดี เงินสามร้อยหยวนนี้ก็จะเป็นของพวกเขาแล้ว
ทุกคนจ้องเจียงเซี่ยรับห่อกระดาษใบใหญ่ไป แทบอยากให้เงินนั้นมาอยู่ในมือของตัวเอง
แม้แต่ที่ที่พักปัญญาชน เฟิ่งเซิ่งลี่กับหูต้ากังซึ่งเดิมทีตั้งใจจะทอดทิ้งเจียงเซี่ย พอนึกถึงเงินรางวัลก้อนนี้แล้ว ความคิดในใจก็เริ่มคุกรุ่นขึ้นมา