อีกทั้งงานที่กรมตำรวจก็ไม่ได้ทำให้เธอสนใจจริง ๆ ข้อผูกมัดมีมากเกินไป ไม่เหมาะกับนิสัยรักอิสระอย่างเธอ
เมื่อตู้เหวินซานเห็นว่าเจียงเซี่ยไม่เต็มใจไปจริง ๆ แม้ในใจจะสงสัยและรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ทำได้เพียงเคารพการตัดสินใจของเธอ
“ในเมื่อคุณไม่เต็มใจ เราก็ไม่ฝืน” ตู้เหวินซานมองเจียงเซี่ยแล้วพูด “แต่ถ้าวันไหนคุณคิดเปลี่ยนใจ ก็ไปหาฉันที่กรมตำรวจได้เลย ฉันยังจัดการให้คุณเข้าทำงานที่กรมตำรวจได้เหมือนเดิม”
คำพูดนี้ทำให้หลายคนที่อยู่ตรงนั้นอิจฉาจนตาแดง
ทำไมพวกเขาถึงไม่เจอเรื่องดี ๆ แบบนี้บ้างนะ
ทั้งที่ถูกปฏิเสธไปแล้ว อีกฝ่ายยังเก็บงานนี้ไว้ให้
พูดอีกอย่างก็คือ เจียงเซี่ยอยากไปเมื่อไรก็ไปได้เมื่อนั้น
สายตาของสมาชิกที่ดินร่วมชายบางคนที่มองเจียงเซี่ยจึงเปลี่ยนไป
แต่พอเห็นฉินอวิ๋นไห่ยืนอยู่ข้างเจียงเซี่ย พวกเขาก็ทำได้เพียงเก็บความคิดของตัวเองไว้ก่อน
อย่างไรเสีย ฉินอวิ๋นไห่ก็ไม่ได้อยู่ที่กองผลิตไปตลอด รอฉินอวิ๋นไห่จากไปแล้ว พวกเขาค่อยไปแย่งเธอมาก็ได้
ขอแค่แต่งงานกับเจียงเซี่ยได้ แล้วให้เธอไปขอเอางานที่กรมตำรวจมาให้พวกเขา ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกหรือ
“ได้ค่ะ คุณตำรวจตู้” เจียงเซี่ยพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนชี้ไปยังเหอเหม่ย์ลี่กับอีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ “รบกวนคุณพาสามคนนี้ไปด้วยค่ะ”
สายตาที่เหอเหม่ย์ลี่กับอีกสองคนจ้องเจียงเซี่ยแทบจะกินเลือดกินเนื้อ
ตู้เหวินซานหันไปเห็นภาพนั้นพอดี “ดูท่ายุวชนหญิงทั้งสามคนนี้จะมีปัญหาจริง ๆ มากับฉัน”
“ไม่...” เหอเหม่ย์ลี่กับอีกสองคนกำลังจะปฏิเสธ ก็ได้ยินตู้เหวินซานพูดเสียงเย็นว่า “จะขึ้นไปนั่งเบาะหลังเอง หรือจะให้ฉันตีจนสลบแล้วมัดไว้ที่เบาะหลัง เลือกเอา”