อารมณ์ของฉินชิงหลีมาเร็วไปเร็ว
นางถูกเจียงชิวเหย่อจูบจนรู้สึกอึดอัด แก้มแดงก่ำราวกับจะปริเลือดออกมา
ร่างบอบบางของฉินชิงหลีหดถอยไปด้านหลัง เอียงหน้าหนีจูบ มือเล็กดันอกกำยำที่ร้อนผ่าว หน้าแดง พูดอึกอัก
“คะ คุณ... อย่าเพิ่งจูบเลย...”
“น้ำซุปถั่วเขียวฉันต้มไว้ให้คุณแล้ว อยู่ในครัว คุณเอาไปดื่มเถอะ เสร็จแล้วก็จะไปซ่อมห้องน้ำอีกไม่ใช่หรือ”
นี่เตือนสติเจียงชิวเหย่อเข้าให้
เขาละวางอย่างอาลัยอาวรณ์ งับริมฝีปากนุ่มของฉินชิงหลีเบาๆ ดวงตารุ่ยเฟิ่งสีน้ำตาลอ่อนเย็นชาลุกโชนลึกล้ำ เปี่ยมด้วยอารมณ์ลึกซึ้งดุจพายุฝนฟ้าคะนอง
ลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลงช้าๆ รอยยิ้มพึงพอใจแต้มมุมปาก ไม่รบกวนนางอีก ลุกขึ้นเดินไปครัว พลางหัวเราะเสียงแหบพร่า
“เมียพูดถูก ฉันขอชิมน้ำซุปถั่วเขียวที่เจ้าต้มให้หน่อย ต้องอร่อยที่สุดในโลกแน่”
“ดื่มเสร็จฉันก็จะไปซ่อมห้องน้ำต่อ เมีย เจ้าอยู่ในบ้านพักผ่อนเถอะ มีอะไรก็ออกมาเรียกฉัน”
เขาเอ่ยเรียกเมียถี่สนิทสนม แต่ฉินชิงหลียังไม่ค่อยชิน
แก้มนางแดงก่ำขึ้นอีก หลุบตามองนาฬิกาที่ซ่อมเสร็จในมือ ผิวหนังราวกับร้อนผ่าว นึกถึงอนาคตของตน ก็ถอนหายใจเงียบๆ
ช่างเถอะ
คนเราก็ไม่ควรไม่รู้จักพอ
ไม่ว่ายังไง สามีที่นางแต่งด้วยดูจะเก่งและพึ่งพาได้ ถึงตอนนี้ก็ดูดีกับนาง
ยกเว้นที่คนดำดุ ท่าทางหยาบกระด้างไร้มารยาท ชอบลงไม้ลงมือนาง สมองมีแต่เรื่องเรียงตาตำ...
อืม
ช่างเถอะๆ
ยังไงก็อย่าคิดมากดีกว่า คิดมากก็อึดอัด!
...
อีกด้านหนึ่ง
หลี่ย่าฉินไปเยี่ยมแม่บ้านทหารในบ้านพักครอบครัวเพื่อสอบถามดูแลตามปกติทีละคน หลังจากแจกจ่ายงานเรียบร้อยแล้ว ก็ยกเท้าเดินไปทางบ้านพักครอบครัวที่เจียงไป่โจวขอไว้
งานสุดท้ายของนางวันนี้คือไปเยี่ยมต้อนรับเมียของเจียงไป่โจว
แต่เพราะมีฉินชิงหลีเป็นแบบอย่างที่ดี
หลี่ย่าฉินคิดว่าเมียของเจียงไป่โจวซึ่งเติบโตมาด้วยกันเป็นพี่น้องกับฉินชิงหลี กิริยาก็คงไม่แย่ไปไหน งานน่าจะทำได้ค่อนข้างง่าย ฝีเท้าจึงเดินอย่างคล่องแคล่วเบิกบาน