"หัวหน้าหลี่ ท่านอาจจะไม่ค่อยรู้ความ ตอนเด็ก ๆ ฉันเป็นคนดูแลน้องสาวมาตลอด หล่อนพึ่งพาฉันที่เป็นพี่สาวมาก"
"รวมถึงตอนมาที่เกาะนี้ด้วย ระหว่างทางฉันก็เป็นคนดูแลหล่อน ยังไงฉันก็เป็นพี่สาวนี่คะ น้องสาวถูกพ่อแม่เลี้ยงดูประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก ฉันเองก็เอาใจหล่อนเหมือนกัน ก็เลยติดจะบอบบางนิดหน่อย ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง"
มู่เอี๋ยนหรานพูดพลางถอนหายใจอย่างรู้สึกสะเทือนใจ ทำท่าเป็นพี่สาวผู้อ่อนโยน เอื้อเฟื้อ พูดจาหนักแน่น จริงจังกับหลี่ย่าฉิน เล่าถึงความยากลำบากที่ตนต้องดูแลน้องสาวมาตลอดหลายปี
หลี่ย่าฉินฟังแค่ไม่กี่คำ น้ำตาก็แทบจะคลอ ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าฉินชิงหลีถูกมู่เอี๋ยนหรานดูแล ทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็กจริง ๆ อายุเยอะขึ้นก็อ่อนไหวง่าย ฟังเรื่องพวกนี้ไม่ได้
หล่อนจับมือมู่เอี๋ยนหรานแน่น นัยน์ตาแดงเรื่อ พูดว่า "เฮ้อ เสี่ยวมู่ ฟังดูแล้วเธอก็ไม่ง่ายเหมือนกันนะ น้องสาวเธอโตมาได้อย่างปลอดภัย ยังไงเธอก็อุ้มชูอยู่ไม่น้อย"
"ฟังดูแล้วพี่น้องคู่นี้ความสัมพันธ์น่าจะดีนะ ถ้าเสี่ยวฉินรู้จักโตขึ้นบ้าง เห็นใจความยากลำบากของเธอ บางทีอาจจะยอมเปลี่ยนเรือนกับเธอก็ได้ ถ้าว่างก็ไปปรึกษาหล่อนดูนะ ถ้าเสี่ยวฉินตกลงล่ะก็ คณะกรรมการสตรีของเราจะอนุมัติให้ผ่าน ไม่คัดค้านหรือทำให้ลำบากหรอก"
มู่เอี๋ยนหรานก็จับมือที่ด้านหนาเป็นไตของหล่อนไว้แน่นเช่นกัน ตาแดงเรื่อ ยิ้มด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณค่ะหัวหน้าหลี่ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปถามน้องสาวดูนะคะ"