เหวินหมิงจูยกมือชี้นิ้ว
มู่เอี๋ยนหรานมองตามนิ้วของนางไป เห็นฉินชิงหลีก็พลันชะงักไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองขึ้นมาทันที
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย?”
มู่เอี๋ยนหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไงตอนนี้เจียงไป่โจวก็ไม่อยู่ตรงนี้ นางไม่จำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นภรรยาแสนดีอ่อนโยนมีคุณธรรมอีกแล้ว อีกทั้งช่วงนี้ก็อัดอั้นมาตลอด จึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำบ่นกับตัวเอง
“เหมือนแผ่นแปะหนังหมาเลย เดินไปไหนก็เจอแต่เธอ นี่มันซวยจริง ๆ เลย สลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด”
“คำพูดนี้ขอส่งคืนให้เธอทั้งเพ”
ฉินชิงหลีก็ไม่คิดว่าตัวเองมาสัมภาษณ์ที่กองศิลป์จะมาเจอมู่เอี๋ยนหราน
นางปรือตาขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน เหล่มองไปทางนั้น พลางยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “ถ้าไม่อยากเห็นฉันก็เอาตาทิ่มให้บอดไปเลยสิ จะได้ไม่ต้องเห็นฉันอีก”
มู่เอี๋ยนหราน “...”
มู่เอี๋ยนหรานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ถูกนางย้อนกลับมาจนเดือดดาลไปทั้งตัว
นางกำลังจะโต้กลับ ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ จึงเลิกคิ้วขึ้นอย่างมีนัยยะ กวาดตามองสำรวจฉินชิงหลีตั้งแต่หัวจรดเท้า ทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะอย่างสมเพชสมน้ำหน้า
“เธอก็มาสัมภาษณ์เต้นรำเหมือนกันหรือ?”
ฉินชิงหลีชะงักนิดหน่อย ขี้เกียจจะสนใจนาง จึงยกเท้าก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
คำพูดของมู่เอี๋ยนหรานตกลงไปโดยไม่มีใครรับ กลายเป็นความอึดอัดเคอะเขินขึ้นมาทันที
นางกระตุกมุมปาก ในใจอัดแน่นไปด้วยความขุ่นเคือง เงยหน้าขึ้นมาจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังบอบบางของฉินชิงหลีอย่างขุ่นเคือง อดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้น
“หึ, แค่เธอน่ะหรือยังจะกล้ามาสัมภาษณ์ที่กองศิลป์ ไม่ดูเสียหน่อยว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน ตลกสิ้นดี... ไม่เจียมสังขาร!”
มู่เอี๋ยนหรานยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก นึกถึงความสามารถกาก ๆ ของฉินชิงหลี ก็แทบจะรอดูฉากที่อีกฝ่ายขายหน้าและทำขายหน้าให้ตัวเองต่อหน้าคนอื่นไม่ได้อีกต่อไป!
ฉินชิงหลีทบทวนความทรงจำดู แต่เดิมร่างเดิมก็เคยเรียนเต้นรำอยู่ไม่เท็จ แต่ว่าร่างเดิมรังเกียจว่าการฝึกซ้อมเต้นมันเหนื่อยเกินไป มักจะฝึก ๆ หยุด ๆ ไปเรื่อย จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมาก
อย่างน้อยก็สู้มู่เอี๋ยนหรานไม่ได้