"สหาย เธอชื่ออะไร?"
ฉินชิงหลีได้ฟังก็ชะงักไป
จริง ๆ แล้วตอนที่เธอสมัครมาสัมภาษณ์ก็ได้เขียนชื่อของตัวเองให้พวกเขาไว้ แต่คงเป็นเพราะตอนแรกพวกเขาไม่ได้คิดว่าเธอจะได้รับเลือก ก็เลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ฉินชิงหลีไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่ว่าจะยุคไหนไปสัมภาษณ์งานก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เธอต้องแสดงความสามารถให้มากพอ คนอื่นถึงจะจำชื่อของเธอได้
เธอยิ้มบาง ๆ ดวงตารูปดอกท้อสีดำขลับงดงามโค้งเล็กน้อย ราวกับเสี้ยวจันทร์บนฟากฟ้า งดงามจับตา
"ผู้นำสหาย ดิฉันชื่อฉินชิงหลี"
เหวินหมิงจูเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ทีหลัง รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
นางรีบยิ้มออกมา ก้าวเข้าไปใกล้แล้วจับมือเรียวเล็กของฉินชิงหลีไว้แน่น ยิ่งมองนางก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมจากใจจริง ดวงตาฉายแววเมตตากรุณา เอ่ยอย่างอ่อนโยน
"สหายเสี่ยวฉิน การเต้นรำของเธอนับว่าดีที่สุดและมีพรสวรรค์ที่สุดที่ฉันเคยเห็นในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แม้ฝีมือบางจุดอาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง แต่การตีความความรู้สึกที่การเต้นต้องแสดงออกมานั้น ยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบ!"
เหวินหมิงจูมองนางด้วยดวงตาเป็นประกาย จนฉินชิงหลีรู้สึกเขินอาย
แก้มของนางแดงระเรื่อ แล้วกล่าวอย่างถ่อมตนว่า "ผู้นำสหาย ท่านพูดเกินไปแล้ว ดิฉันยังมีอีกหลายจุดที่ต้องเรียนรู้จากทุกคน ไม่ได้ดีอย่างที่ท่านว่า"
เหวินหมิงจูเห็นว่านางมีท่าทีที่ดี ก็ยิ่งพึงใจมากขึ้น จ้องมองนางอย่างสนใจจนลืมไปว่าด้านหลังยังมีคนที่ต้องสัมภาษณ์อีกหนึ่งคน
ยังดีที่เพื่อนร่วมงานรีบเตือนนางว่า
"อาจารย์เหวิน เรายังมีอีกคนหนึ่งที่ยังไม่ได้สัมภาษณ์นะ?"
เหวินหมิงจูได้ฟัง ก็ได้สติกลับมา สีหน้าเหมือนจะหงุดหงิดเล็กน้อย โบกมือไปมาแล้วหัวเราะว่า "เฮ้อ ดูความจำฉันสิ อายุมากแล้วก็จำอะไรไม่ค่อยได้"
"เสี่ยวฉิน ถ้าอย่างนั้นเธอรอสักครู่นะ รอพวกเราดูการแสดงของคนสุดท้ายที่มาสัมภาษณ์ แล้วค่อยปรึกษากันว่าจะเลือกใครมาแทนตำแหน่งที่ว่าง"
ฉินชิงหลีพยักหน้า ยิ้มว่า "ดิฉันทราบแล้ว ผู้นำสหาย พวกท่านทำงานหนักมากเลย"
ฉินชิงหลีค่อย ๆ เดินไปด้านหลัง รอคอยผลการตัดสินอย่างเงียบ ๆ
หลิ่วเสี่ยวฟางวิ่งตาปริบ ๆ เข้ามายืนข้างนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชูราวกับกำลังมองไอดอล ประนมมือหนุนแก้มชมว่า