"เมีย..."
เจียงชิวเหย่อใจสั่นไหว มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขารีบเปลี่ยนรองเท้าแล้วสาวเท้ายาวๆ ตรงไปหาฉินชิงหลี
จากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงร่างเธอเข้ามากอดแน่นในอ้อมแขน
ฉินชิงหลีไม่ทันตั้งตัวถูกเขาดึงเข้าไปกอด ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รู้สึกว่าแก้มของเธอถูกเขาจูบเบาๆ ฟอดหนึ่ง
เจ้าลูกหมาป่านี่...
เวลาจูบใครเหมือนจะกัดกลืนกิน ทุกครั้งจะมาพร้อมความดุดันเต็มเปี่ยม
ฉินชิงหลียกมือขึ้นผลักเขานิดหนึ่ง เสียงนุ่มนวลว่า "เจียงชิวเหย่อ ทำไมนายพอกลับมาก็..."
เจียงชิวเหย่อหัวเราะแผ่วเบาในลำคอแล้วก้มจูบฟอดลงบนแก้มนุ่มนิ่มของเธออีกครั้ง น้ำเสียงเกียจคร้านแหบพร่าพูด
"ก็เพราะเมียหอมเกินไปนี่นา"
ฉินชิงหลี: "..."
ใบหน้าฉินชิงหลีแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย เหมือนค่อนข้างเขินอาย
เธอพิงร่างของเจียงชิวเหย่อที่สัมผัสร้อนผ่าว ซุกศีรษะไว้กับอกกว้างกำยำแน่นหนา แล้วพูดเสียงเบาเขินอายว่า
"ข้าวเสร็จหมดแล้ว... รีบๆ เลิกทำตัวทะลึ่งได้แล้ว รีบกินข้าวก่อนเถอะ"
"ปลานั่นถ้าปล่อยให้เย็นชืด เดี๋ยวจะคาวกินไม่อร่อย"
เจียงชิวเหย่อโอบกอดฉินชิงหลีในอก สายตาหย่อนลงมองท่าทางน่ารักน่าชังที่ผิวหนังทั่วร่างแดงระเรื่อขึ้นจนมีเหงื่อซึมบางๆ ของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงช้าๆ เสียงหัวเราะเบาๆ เปี่ยมความอ่อนโยนเอาใจเล็ดลอดออกจากลำคอ
เจียงชิวเหย่อโอบกอดเธอไว้ในอกอย่างสมใจ อารมณ์บางอย่างที่เรียกว่า "ความสุข" เอ่อล้นเต็มอกแน่นขนัดจนแทบจะระเบิดทะลักออกมา
แววตาซึ่งปกติแข็งกร้าวของเขาก็พลันอ่อนลงทันใด ก้มหน้าลงจูบมุมปากของฉินชิงหลีอีกครั้งโดยไร้ซึ่งกิเลสทางกาม เสียงแหบพร่าพูดยิ้มๆ
"เมีย ลำบากแล้วที่ทำกับข้าว"
"เดี๋ยวกินข้าวเสร็จฉันล้างจานเอง เธอไปพักผ่อน วันนี้ซ้อมหนักน่าจะเหนื่อยมากใช่ไหม"
ฉินชิงหลีได้ฟังดังนั้น หัวใจที่ฟังน้ำเสียงแหบพร่าอ่อนโยนเอาใจของชายหนุ่มก็เต้นเร็วขึ้น
ใบหน้าของเธอแดงก่ำมากขึ้นอีก แอบแนบชิดอิงแอบในอ้อมอกกว้างกำยำของเจียงชิวเหย่ออย่างหลงใหล มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น คิดเล็กน้อยแล้วส่ายศีรษะแผ่วเบา พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
"ก็พออยู่หรอก ไม่ได้เหนื่อยมากอะไร"
"ยังไงก็คงไม่เหนื่อยเท่านายฝึกอยู่ในกรมทหาร"