"พี่ไป่โจว ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"
"ท่านวางใจเถอะ ฉัน ข้าสัญญาเลย ครั้งนี้สำนึกผิดจริง ๆ แล้ว จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน!"
มู่เอี๋ยนหรานกัดฟัน ยกมือขึ้นชูสามนิ้วสาบานต่อฟ้า หวังให้เจียงไป่โจวเชื่อนาง
นางเงยหน้ามองเจียงไป่โจวด้วยดวงตาแดงก่ำ น่าสงสาร น้ำเสียงอ่อนลง ท่าทีก็ลดต่ำลง เอ่ยอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา
"ท่านต้องสัญญากับฉันนะว่าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด อย่าทิ้งให้ฉันอยู่บ้านคนเดียว"
เจียงไป่โจวก้มมองนาง หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นถือ เสียงทุ้มนุ่มใสราวธารน้ำไหลเอ่ยอย่างอ่อนโยน
"เจ้าวางใจเถิด ข้าเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ"
"หากเจ้าแก้ไขดีแล้ว ข้าจะย้ายกลับมาอยู่ด้วยกัน"
มู่เอี๋ยนหรานรีบผงกหัว ยิ้มออกมาบาง ๆ พลางว่า "พี่ไป่โจว มีคำนี้ของท่าน ฉันก็วางใจแล้ว"
"แค่... ยังมีอีกเรื่อง..."
มู่เอี๋ยนหรานไม่รู้คิดอะไรขึ้นมาได้ ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง ใบหน้ายิ่งแดงซ่านขึ้นเรื่อย ๆ เอ่ยอย่างเปี่ยมความคาดหวัง
"พี่ไป่โจว เราสองคนแต่งงานกันมาก็พักใหญ่แล้ว"
"ท่าน... พอท่านย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันคราวนี้ เรา... เรา..."
"เราควรจะ... เรื่องนั้นหรือยังนะ..."
หูของมู่เอี๋ยนหรานแดงราวกับจะหยดเลือด
นางเงยหน้ามองเจียงไป่โจว ดวงตากลมโตขาวตัดดำใสแป๋วฉ่ำวาว แฝงเสน่ห์เย้ายวน อิ่มไปด้วยความนัยบางอย่าง
หากเปลี่ยนเป็นบุรุษทั่วไป เห็นทีคงต้านทานไม่ไหว ใจอ่อน ยอมแพ้สิโรราบไปนานแล้ว
เจียงไป่โจวขมวดคิ้วน้อย ๆ ไม่มองนาง หากแต่ถือกระเป๋าเดินทางหันหลังจะก้าวเดิน น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ย
"เรื่องนี้ค่อยว่ากันภายหลังเถิด"
"ข้าจะดูแลเจ้าให้ดี ส่วนเรื่องอื่น..."
เจียงไป่โจวหยุดคำพูดไว้เพียงนั้น
ความหมายของเขาแจ่มแจ้งยิ่งนัก มู่เอี๋ยนหรานไม่ใช่คนโง่ ย่อมฟังเข้าใจ
เขาตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่าจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกับนางฉันเพื่อนร่วมทาง แต่งกับนางเพียงเพราะคำสั่งเสียของพ่อแม่เท่านั้น ไม่อาจทนเห็นเด็กสาวต้องถูกส่งไปปลดชนชั้น จึงไม่ได้มีใจคิดอื่นใดกับนาง
มู่เอี๋ยนหรานตาคลอแดงมองเขา สีหน้าเจียนร้องไห้เต็มทน ไม่ยินยอม