ฉินชิงหลีตามเจียงชิวเหย่อไปซื้อลูกอมมงคลก่อน แล้วก็เหล้าอีกสองสามขวดไว้แทนเหล้ามงคล
ของจุกจิกซื้อมาเกือบครบแล้ว
ฉินชิงหลีนึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง แก้มแดงระเรื่อ ยกมือขึ้นดึงแขนเสื้อเจียงชิวเหย่อเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว
“ชิวเหย่อ เรา... เราไปโรงพยาบาลกันก่อนค่อยไปซื้อเฟอร์นิเจอร์นะ”
ตอนแรกเจียงชิวเหย่อก็ยังนึกไม่ถึง
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มลงมองแก้มแดงน่ารักของฉินชิงหลี จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มยียวน
“ได้ซี เมีย ผมไปเปนเพื่อน”
พอมาถึงโรงพยาบาล
ฉินชิงหลีกับเจียงชิวเหย่อไปต่อคิวที่หน้าต่างจ่ายยา เธอพิงเคาน์เตอร์ หน้าแดงถามเบา ๆ
“นี่สหาย... ขอถามหน่อย ที่นี่มีถุงอนามัยไหม”
เจ้าหน้าที่ตรงหน้าต่างยิ้มแย้ม พูดอย่างเปนมิตรว่า “มีสิ มีแน่นอน สหาย อยากได้กี่กล่อง”
ฉินชิงหลีคิดในใจ ถุงอนามัยยุคนี้ซักแล้วเอากลับมาใช้ซ้ำได้ กะประมาณคร่าว ๆ แก้มยิ่งแดงกว่าเดิม ลดเสียงลงอิก
“งั้น... งั้นเอากล่องเดียวก่อน”
กล่องนึงมีสิบอัน
เจ้าหน้าที่ยิ้มแล้วยื่นถุงอนามัยกล่องหนึ่งให้ “สหายคะ ทั้งหมดห้าเหมา”
ห้าเหมาสำหรับยุคนี้ก็ไม่ถูกเหมือนกัน เทียบกับบ้านทั่ว ๆ ไปก็หลายมื้อ
ฉินชิงหลีเปิดกระเป๋าผ้าสะพายใบเล็กที่สะพายอยู่ หยิบเงินออกมา
“เดี๋ยวก่อน”
ชายร่างสูงใหญ่กำยำที่ยืนอยู่ข้างหลังพลันเอ่ยขึ้น
เจียงชิวเหย่อก้มตัวเข้าใกล้ฉินชิงหลี วางคางพาดไหล่เธอ หรี่ตาลงจ้องดูอย่างละเอียด หางคิ้วที่มีรอยแผลเป็นน่าเกรงขามเลิกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็เบือนหน้าไปจ้องแก้มนุ่ม ๆ แดง ๆ ของฉินชิงหลี แล้วยิ้มออกมาแบบมีเลศนัย
“เมีย กล่องเดียวมันพอเหรอ”
ฉินชิงหลี “!!!”
ฉินชิงหลีตกใจจนเกือบกระโดด
เธออายจนเกือบกัดลิ้นตัวเอง กลัวอีกฝ่ายจะพูดอะไรน่าตกใจออกมา รีบเครียดขึ้นมาเล็ก ๆ บนใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ยกมือขึ้นผลักใบหน้าหล่อเข้มที่โน้มเข้ามาไปหนึ่งที แล้วพูดตะกุกตะกัก