เจียงชิวเหย่อเลิกคิ้วน้อย ๆ พลางหัวเราะอย่างเต็มที่และองอาจ
“มีอะไรต้องไม่วางใจ”
“ภรรยา เธออย่าดูถูกผู้ชายของเธอนักสิ ฉันไม่ได้เก่งอยู่แค่เรื่องบนเตียงหรอกนะ”
ฉินชิงหลี “…”
ฉินชิงหลีอึ้งไปครู่หนึ่ง กว่าจะรู้ตัวก็หน้าแดงซ่านด้วยความอายจนไม่รู้จะทำยังไง
นี่ นี่มัน…
ทำไมชอบพูดถึงเรื่องพวกนั้นอยู่เรื่อยเลย!
ไอ้ลามก!
ไอ้ทะลึ่ง!
ไอ้หน้าด้าน!!!
ฉินชิงหลีบ่นในใจเงียบ ๆ ไม่อยากจะยืดเยื้อเรื่องพวกนี้กับเขาต่อไป กลัวว่าเขาจะพาหัวข้อสนทนาให้ยิ่งออกนอกลู่นอกทาง
นางคิดแล้วพูดว่า “งั้นฉันรอข้างนอกนะ สามีค่อย ๆ ต่อแถว ฉันจะไปซื้อน้ำอัดลมมาสองขวด”
ฉินชิงหลีหันตัวกำลังจะเดินออกไปข้างนอก
ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าได้ดื่มน้ำอัดลมเป่ยปิงหยางเย็น ๆ สักขวดหนึ่ง รสชาติมันคงจะสดชื่นแค่ไหนก็ไม่รู้!
ฉินชิงหลีหยิบเงินไม่กี่เหมาออกจากกระเป๋าผ้าสะพายข้างใบเล็ก แล้วขอซื้อน้ำอัดลมเย็นสองขวดกับพนักงานที่เคาน์เตอร์ ถือไว้ในมือก็เย็นเจี๊ยบจนมือชา
นางยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อยบนใบหน้า รอยยิ้มที่คิ้วโก่งโค้งดูสดใสเจิดจ้า ใบหน้าขาวละเอียดงดงามดูเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน ราวกับเป็นดวงตะวันดวงน้อยที่เปล่งออร่าเองได้ ใคร ๆ ก็ยากจะไม่สังเกตเห็น
ฉินชิงหลียิ้มอย่างยินดีถือน้ำอัดลมสองขวด สองตาโตใสแจ๋วเป็นประกาย หันกายจะเดินกลับไปหาเจียงชิวเหย่อ
“ชิงหลี?”
ทันใดนั้นเอง
เสียงแปลกหน้าอย่างยิ่งเสียงหนึ่ง เอ่ยขึ้นมาพร้อมความประหลาดใจอยู่เบื้องหลังของฉินชิงหลี
ฉินชิงหลีหยุดฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปดูด้วยปฏิกิริยา พบว่าเป็นชายหนุ่มสวมเครื่องแบบทหารสีเขียวผู้หนึ่ง หน้าตาคมคายได้รูป คิ้วเข้มตากลมโต รูปร่างสูงระหงสง่า มองแล้วดูมีจิตใจซื่อตรงฮึกเหิม
เขาจ้องมองนางด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตะลึง ราวกับไม่กล้าเชื่อ และยังมีความลังเลเล็กน้อย หยุดยืนไม่เอ่ยปากพูดต่อ แต่กลับขมวดคิ้วแล้วจมอยู่ในความคิดอยู่กับที่
ฉินชิงหลีอึ้งไปครูหนึ่ง กระพริบตาปริบ ๆ พลางมีท่าทีเลือนลางเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยความระมัดระวังอย่างสงสัย
“สหาย สวัสดีค่ะ… คุณรู้จักฉันหรือเปล่าคะ?”
ฉินชิงหลีก็รู้สึกลังเลเช่นกัน