"ไม่ ข้าจะรอท่านพี่ใหญ่!"
เฉินเสวียนแม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่กลับแน่วแน่อย่างยิ่ง เขามองไปที่แผ่นหลังของเฉินฉางอาน "ท่านพี่ เรื่องนี้ข้าเป็นคนก่อ ท่านรีบไปเถิด ไม่ต้องสนใจข้า"
เฉินฉางอานเหลือบมองเขา "เจ้ากำลังพูดสิ่งใดน่ะ? ข้าคือคุณชายน้อยตระกูลเฉิน ใครจะทำอะไรข้าได้?"
เฉินเสวียนนิ่งอึ้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
จากนั้นเขามองไปยังผู้อาวุโสทั้งหกที่อยู่เบื้องหน้า แล้วรีบพูดว่า "เป็นหลิวเหิงที่ลงมือกับข้าก่อน ท่านพี่ของข้าถึงได้..."
"เฮอะ ไม่ต้องอธิบาย!"
ผู้อาวุโสผู้หนึ่งตัดบทเฉินเสวียนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สายตาเต็มไปด้วยจิตสังหารมองไปที่เฉินฉางอาน "เขาสังหารศิษย์สามตระกูลของเราไปหกคน นี่คือความจริง!"
"ถูกต้อง เฉินฉางอาน เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก?" ผู้อาวุโสอีกคนก็เอ่ยอย่างเย็นชา
"เหอะ!" เฉินฉางอานหัวเราะเย็น "พวกมันรังแกน้องข้า ถึงขั้นคิดจะฆ่า ตายก็สมควรแล้ว!"
"พวกเจ้าหากกล้าลงมือ ก็ฆ่าทิ้งเช่นกัน!"
คำพูดของเฉินฉางอานทำให้ผู้อาวุโสทั้งสามเดือดดาล
"อย่าพูดมากกับเขา จับตัวกลับไปให้เจ้าบ้านจัดการ!"
ผู้อาวุโสผู้หนึ่งกล่าวพลางพุ่งเข้าใส่เฉินฉางอาน พลังกดดันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วร่างของเขา นิ้วมือราวจะฉีกมิติได้พุ่งตรงเข้าจับคอเฉินฉางอาน!
เฉินฉางอานไร้ซึ่งสีหน้า ไม่ขยับแม้แต่น้อย!
ทว่าในเวลานั้น เสียงกึ่งยั่วล้อก็ดังขึ้นอย่างช้าๆ "โอ๊ะ ตาเฒ่าหกคนรังแกเด็กที่อ่อนแอกว่า!"
ตูม!!
เสียงดังสนั่น ผู้อาวุโสที่พุ่งเข้ามาถูกหมัดเดียวกระแทกกระเด็นถอยหลัง แขนป่นปี้ ใบหน้าซีดเซียว
ขณะที่ข้างกายเฉินฉางอาน กลับมีหญิงสาวผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้น
นางมีรูปร่างเล็กจิ๋ว ใบหน้าเด็ดเดี่ยว ผิวดั่งหิมะ งามหมดจด สวมอาภรณ์รัดรูปสีเขียว แลดูองอาจสง่างาม