เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินฉางอานก็หยุดฝีเท้า แล้วหันไปมองผู้มาใหม่
คนอื่น ๆ เห็นเข้า ต่างโค้งคำนับด้วยความเคารพ
"คารวะองค์ชายรอง!"
"คารวะองค์ชายรอง!"
...
เฉินฉางอานหรี่ตาลง
คนตรงหน้าเป็นชายหนุ่มรูปงาม คิ้วดุจกระบี่ ดวงตาดุจดาว เป็นถึงองค์ชายรองแห่งแคว้นต้าโจว นามว่าจีชางไห่
ภายในสำนักศึกษาต้าโจวแบ่งศิษย์ออกเป็นสี่ประเภท คือ ดีเด่น ขั้นหนึ่ง ขั้นสอง และขั้นสาม!
เฉินฉางอานครองอันดับหนึ่งของศิษย์ชั้นดีเด่นมาอย่างยาวนาน
ส่วนท่านที่อยู่ตรงหน้านี้ รองอันดับหนึ่งตลอดกาล
อยู่อันดับสองมาอย่างยาวนาน
โดยคุณชายน้อยแห่งสกุลหลิว หลิวเทียนเล่อ อยู่อันดับสาม
คุณชายน้อยแห่งสกุลหวัง หวังเต๋อสุ่ย อยู่อันดับสี่
คุณชายน้อยแห่งสกุลอู๋ อู๋เหม่ยหลิง อยู่อันดับห้า
"หึ ที่แท้ก็องค์ชายรองนี่เอง"
เฉินฉางอานหรี่ตาลง เอ่ยเรียบ ๆ
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องไม่ตาย จริงอย่างว่า นอกจากเจ้ากลับมาแล้ว ระดับพลังยังฟื้นคืนอีกด้วย!"
ต่อความเย็นชาของเฉินฉางอาน จีชางไห่กลับไม่รู้สึกรู้สมเลยสักนิด เข้ามาโอบไหล่เฉินฉางอาน เอ่ยอย่างกระตือรือร้น
"จริงสิ ท่านพี่เฉิน เรื่องที่เจ้าทำนั้นเกินไปหน่อย ถ้าไม่ดี อาจเกิดเรื่องใหญ่โตได้เลย! ข้าได้หารือกับเสด็จพ่อแล้ว แคว้นต้าโจวของเราจะยืนหยัดอยู่ข้างเจ้าอย่างเด็ดเดี่ยว!"
จีชางไห่กระซิบที่ข้างหูของเฉินฉางอาน สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม พร้อมกับความกังวลลึก ๆ
แต่เฉินฉางอานหาใช่ตัวเขาเมื่อหนึ่งปีก่อนอีกแล้ว
หากนับอายุจริง แท้จริงแล้วเขามีอายุราว 120 ปี
ในยามนี้ เขามองเห็นแววริษยาที่แวบผ่านดวงตาของจีชางไห่