"โอ้? พี่ใหญ่ของเจ้า?"
หลิวเหิง หวังกัง อู๋หง ทั้งสามมองหน้ากัน แล้วพร้อมใจกันหัวเราะลั่น
"ฮ่าฮ่าฮ่า!!"
หลิวเหิงเตะเฉินเสวียนจนกระเด็นอย่างแรง พลางหัวเราะเยาะ "พี่ใหญ่ของเจ้าที่ชื่อเฉินฉางอานน่ะหรือ? ตัวเขาเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วจะมาสนใจเจ้าได้อย่างไร? ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างเป็นเรื่องตลกที่สุด!"
"ใช่แล้ว เขาก็เป็นแค่หนอนผู้น่าสมเพชตัวหนึ่งเท่านั้น! สตรีของเขาถูกคุณชายจวินแย่งไป ตัวเองไม่รักษากฎเกณฑ์ยุทธภพ กลับเรียกผู้อาวุโสตระกูลมาฆ่าคน!
จุ๊จุ๊......เกรงว่าอีกไม่กี่วัน ความโกรธแค้นของสกุลจวินก็จะตกมาถึงตระกูลเฉินของพวกเจ้า! ถึงตอนนั้นคงไม่เหลือใครรอดตายสักคน! น่าสงสารนัก น่าเวทนายิ่ง!"
หวังกังหรี่ตาลง แล้วหัวเราะเย็นเยียบ
"เจ้า......พวกเจ้า! แค่ก ๆ......"
เฉินเสวียนหมอบอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ด้วยความโกรธแค้น จึงกระอักเลือดสีแดงสดออกมาหลายครั้ง
หลิวเหิงสาวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยท่าทางสบาย ๆ เท้าขวาเหยียบลงบนศีรษะของเฉินเสวียนโดยตรง กล่าวอย่างเนิบนาบ "ศิษย์น้องเฉินเสวียน อย่าเพิ่งพูดถึงว่าพี่ใหญ่ของเจ้าอย่างเฉินฉางอานสูญเสียพลังบำเพ็ญไปแล้ว ถึงแม้เขาจะฟื้นคืนมาแล้วจะทำอะไรได้?
พวกเราสามคนเบื้องหลังคือสามตระกูลใหญ่ระดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง!
แถมยังมีองค์ชายรองคอยหนุนหลังอยู่ วันนี้ต่อให้ข้าฆ่าเจ้าตาย บิดาของเจ้าก็ไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมา เจ้าเชื่อหรือไม่?"
"......" เฉินเสวียนกัดฟันแน่น แต่กลับไม่สามารถกล่าวอะไรออกมาได้
นับตั้งแต่ที่เฉินฉางอานหายตัวไป เหล่าบุตรหลานตระกูลเฉินในสำนักศึกษาต้าโจวต่างก็ทำตัวสงบเสงี่ยมลง
ศิษย์ในสำนักศึกษาแบ่งออกเป็นสี่ระดับคือ เจี่ย อี่ ปิ่ง ติง
โดยสอดคล้องกับขั้นเทียนอู่ ตี้อู่ เสวียนอู่ หวงอู่ ซึ่งเป็นสี่ขอบเขตยุทธ์ของศิษย์
เขาก็เป็นเพียงศิษย์ระดับปิ่ง ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของศิษย์ระดับอี่ทั้งสามคนนี้