พวกเขาจ้องมองศีรษะของเฉินฉางอาน ราวกับมีแสงสีเขียวเปล่งประกายออกมา
แต่คำพูดของหวังเต๋อสุ่ย ก็ทำให้กู้ชิงเฉิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ!
อะไรกัน ของเล่นบนเตียงของคุณชายจวิน?
นางยังบริสุทธิ์อยู่เลยนะ!
แต่ตอนนี้ นางไม่อาจโต้แย้งได้!
เพราะเพื่อผูกมัดกับสกุลจวิน ตระกูลของนางจึงปล่อยข่าวลือว่านางเป็นหญิงของจูอู๋เจี้ยนไปแล้ว
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะรอบด้าน เฉินฉางอานกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง!
เขาไม่คิดจะเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง แม้จะสังหารหมู่ไม่ได้ แต่ขอแค่จัดการคนที่กระโดดออกมาวุ่นวายที่สุดสักสองสามคน ก็ทำให้ทุกคนหุบปากได้แล้ว!
ทนงั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้!
เขาพุ่งตัวออกมาทันที ในพริบตาก็มาถึงข้างตัวกู้ชิงเฉิง แล้วกระชากแขนเสื้อของนางอย่างแรง!
“ฉีก!”
เสียงผ้าขาดดังขึ้น แขนขาวผ่องของกู้ชิงเฉิงเผยออกมา ปรากฏรอยแดงจุดหนึ่งชัดเจน... ฝั่งกงซา!
เมื่อเห็นภาพนั้น ทุกคนรอบข้างก็พากันฮือฮา!
“นั่นมัน... ฝั่งกงซา!”
“ให้ตายเถอะ ไม่ใช่บอกว่ากู้ชิงเฉิงหลับนอนกับจูอู๋เจี้ยนแล้วหรอกหรือ? แล้วคุณชายเฉินโกรธแค้นถึงได้ลงมือสังหาร?”
“หรือว่ายังไม่ได้หลับนอน?”
“ถุย... หญิงนี่ก็เก่งเกินไปแล้วนะ คุณชายเฉินไม่ปล้ำนาง ส่วนคุณชายจวินก็ยังปล้ำไม่สำเร็จ!”
“หญิงนี่หน้าด้านจริง เอาแต่ชื่อเสียงตัวเองมาล้อเล่น!”
......
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง ทำให้กู้ชิงเฉิงได้สติขึ้นมา นางตะคอกอย่างโกรธแค้น: “เฉินฉางอาน เจ้า... เจ้าจะทำอะไร!”
“เหอะ!”
เฉินฉางอานหัวเราะเย็นชา “ข้าไม่ได้จะทำอะไร!”
กล่าวพลาง จ้องมองกู้ชิงเฉิงด้วยแววตาดุดัน “แม้ข้าจะไม่สนใจชื่อเสียงว่าอหังการ ฆ่าคนไม่เลือกหน้า แต่ถ้าเจ้ายังใช้วิธีต่ำช้าไร้สมองเช่นนี้มายั่วยุข้าอีก ข้าฆ่าเจ้า ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้!”