จ้าวเทียนเว่ยสีหน้าเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง คิ้วดวงตาสอดแทรกด้วยความหนาวเหน็บน่าสะพรึง
เสียงของเขาดังก้องราวระฆังทองแดง ทุกถ้อยคำระเบิดอยู่ในหัวใจของทุกคน
เหออู่เฉิงสีหน้าไม่สู้ดี รีบเอ่ยปาก "คือตระกูลเฉิน เฉินฉางอาน!"
"อะไร! ตระกูลเฉิน? ตระกูลเฉินที่ว่าเป็นตระกูลระดับหนึ่งแห่งนครฉางอานน่ะหรือ?"
"เขาบ้าไปแล้วหรือไร กล้าฆ่าองค์ชายแห่งแคว้นตงเสวียน ยังกล้าฆ่าบุตรชายของข้าแห่งพันธมิตรตะวันออกเฉียงใต้!?"
จ้าวเทียนเว่ยเบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"อา ท่านพ่อ ท่านต้องล้างแค้นให้ลูกชายเราเด็ดขาด!"
"กวาดล้างตระกูลเฉินให้สิ้นซาก ฆ่ามันให้หมดทุกคน!"
ด้านข้าง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกอดศพของจ้าวจื่อหานไว้ ร่ำไห้ราวกับดอกไม้กลางสายฝน ถ้อยคำที่หลุดออกมาเต็มไปด้วยความแค้น!
"และไอ้เฉินฉางอานนั่น มันกล้าเตะจนไข่ลูกข้าแตก!"
"จับมันกลับมา ข้าจะบดไข่มันทีละนิดให้แหลกละเอียด!"
หญิงวัยกลางคนกัดฟันพูดด้วยความแค้น
ทุกคนมองดูศพจ้าวจื่อหานที่บิดเบี้ยว และกางเกงตรงเป้ากางเกงที่เน่าเปื่อยไม่เป็นท่า ต่างรู้สึกเย็นวาบไปถึงก้นบึ้ง
คิดในใจว่าเจ้าเด็กนรกนั่นโหดเหี้ยมจริงๆ!
"ใช่ ตระกูลเฉินนี่บ้าไปแล้วจริงๆ!"
เวลานี้ ชายคนหนึ่งแต่งกายคล้ายขันที ผิวขาวซีด เผยความเย็นยะเยือกน่าสะพรึง "เขากล้าฆ่าองค์ชายแห่งแคว้นตงเสวียนของเรา และกษัตริย์ต้าโจวก็มิได้ขัดขวาง เช่นนั้นพวกเขาก็จงรับความโกรธแค้นของแคว้นตงเสวียนเราเถิด!"
ในตำหนักใหญ่ บรรดาผู้นำระดับสูงของแคว้นตงเสวียน แคว้นหนานหมิง แคว้นเฟิ่งอวี่ และพันธมิตรตะวันออกเฉียงใต้กำลังยืนอยู่