เฉินฉางอานผู้ไร้มารยาทเช่นนี้ จีชางซานตกใจถอยหลังไปสองก้าว หน้าผับแดงก่ำ จ้องเฉินฉางอาน อกกระเพื่อมแรง
ส่วนองครักษ์ที่อยู่ข้างๆ ต่างตะลึงงัน
พวกเขาไม่คิดว่าเฉินฉางอานจะโอหังได้ขนาดนี้!
สายตาเหม่อลอย ไม่กล้ามองทั้งคู่
จีชางซานทรวงอกกระเพื่อมแทบแตก เต็มไปด้วยความอับอายและโกรธ แต่ภาพน้องชายของเขาตายในมือเฉินฉางอานผุดขึ้นในหัว ทำให้เขาไม่กล้าลงมือกับเฉินฉางอานจริงๆ...
"แผละ! แผละ! แผละ!"
ในขณะนั้น เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง
จีเว่ยเทียนและต้วนมู่จั้งที่จากไปแล้ว กลับมากันอีกครั้ง
"เสด็จพ่อ เสี่ยวเฉินฉางอาน...โอหังเกินไปแล้ว!"
"ต้องลงโทษเขา เขาจะนำภัยพิบัติมาให้แคว้นต้าโจวของเรา!"
เห็นจีเว่ยเทียนมา จีชางซานรีบวิ่งเข้าไปร้องทุกข์
"แผละ!"
จีเว่ยเทียนฟาดหน้าเขาอย่างแรงจนเขาหน้าบึ้ง
"เสด็จพ่อ ลูกผิดเอง!"
ไม่ว่าจะยังไง เขารีบคุกเข่าลงสารภาพผิดก่อน!
"ฮึ!"
จีเว่ยเทียนเย็นชากับเขา แล้วหันไปทางเฉินฉางอาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "เฉินฉางอานพูดถูก เจ้ากลับไปคิดทบทวนให้ดีเถิด!"
"หา..."
จีชางซานงง
เขาไม่คิดว่าเสด็จพ่อจะเข้าข้างเฉินฉางอาน "เสด็จพ่อ เขา...เขาฆ่าน้องชายของลูกด้วยนะ ทำไมเสด็จพ่อถึงพูดแทนเขาได้ล่ะ?"
"หุบปาก!"
จีเว่ยเทียนเตะเขาล้ม "ระหว่างพวกเขาคือการประลองชี้เป็นชี้ตาย!"