เฉินฉางอานมีสีหน้าพิลึก ในใจพลุ่งพล่านด้วยความสงสัยไม่สิ้นสุด "ท่านเจ้าบ้าน ข้าคงไม่ใช่... คุณชายน้อยของตระกูลใหญ่ลึกลับแห่งไหนหรอกนะ?
ที่จริงท่านไม่ใช่ท่านอาผู้ให้กำเนิดข้า?
และบิดามารดาที่แท้จริงของข้ายังอยู่ ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งยิ่งใหญ่? ข้าเพียงถูกปล่อยให้เติบโตนอกบ้าน?"
"ชิ!" เฉินเสวียนทงหัวเราะเยาะ เม้มปากพลางกล่าว "จะเป็นไปได้อย่างไร! เจ้าคือหลานชายแท้ ๆ ของข้า!"
เฉินฉางอานลูบจมูก มองดูท่านทั้งเก้าด้วยความสงสัยอีกครั้ง "เช่นนั้นพวกท่านล่ะ ไม่โทษที่ข้าก่อเรื่องใหญ่โตหรือ? ยังจะให้ข้าบุกตะลุยต่ออีก? ไม่กลัวว่าสักวันข้าจะทะลวงฟ้านี้ให้พังหรือ?"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ทะลวงฟ้านี้? เช่นนั้นตระกูลเฉินของเราก็จะตามไปซ่อมให้!"
เวลานี้ ท่านเก้าหัวเราะลั่น "และตระกูลเฉินของเราสามัคคีกันตลอดมา ช่วยเหลือญาติมิตร ไม่เคยถือเหตุผล!"
"ถูกต้อง หากเจ้าเป็นคนขลาดกลัว จะเติบใหญ่ได้อย่างไร?"
ท่านแปดเอ่ยยิ้ม ๆ
ขณะนั้น ท่านใหญ่มีสีหน้าจริงจังกล่าวว่า "ท่านแปดพูดถูก เจ้าเป็นทองคำวิเศษแท้แท่งหนึ่ง จะหลอมอย่างอ่อนโยนได้อย่างไร?"
ท่านสองที่ถือพัดขนห่านอยู่ในมือ ก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ "ฉางอานเอ๋ย ผู้บำเพ็ญอย่างพวกเราจำเป็นต้องใช้ชีวิตแบกรับทุกสิ่ง! ไม่เชื่อฟ้า ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา หมื่นสรรพสิ่งไม่อาจขวางกั้น! สิ่งมีชีวิตทั้งหลายก็มิอาจฝังใจ เทพเซียนก็ไม่อาจให้พวกเราก้มหัว!"
ทุกคนที่เหลือต่างพยักหน้า
เหล่าสมาชิกตระกูลเฉินทั้งหลายดวงตาเป็นประกาย รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนักที่เกิดในตระกูลเฉิน
เฉินฉางอานแววตาพร่างพราว ในใจพลันร้อนระอุด้วยเลือดลม!