“จบแล้ว ท่านพ่อ พวกเราฆ่าคนของสกุลจวินไปแล้ว พวกเราจะทำอย่างไรดี สกุลจวินจะเอาผิดพวกเราหรือไม่” กู้ชิงเฉิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
หลิ่วซือซือยิ่งไม่รู้จะทำเช่นไร
จูอู๋เจี้ยน ก็เป็นเช่นนี้...ตายแล้วหรือ
ผู้อาวุโสคุ้มกันสองคนที่เขานำมาด้วย ก็ตายแล้ว!?
“เพียะ!”
ในเวลานี้ กู้ชิงซานฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของกู้ชิงเฉิงอย่างแรง “ฮึ เป็นเพราะเจ้าล้วน ๆ! หากเจ้าไม่อยากเกาะเกี่ยวจูอู๋เจี้ยน ก็จะไม่กลายเป็นอย่างวันนี้!
แล้วเจ้าเฉินฉางอานนั่น ระดับบำเพ็ญน่าจะฟื้นคืนแล้ว และผู้อาวุโสตระกูลของเขา ก็ไม่ธรรมดาเลย!
พวกเรานอกจากจะล่วงเกินตระกูลเฉินแล้ว ยังล่วงเกินสกุลจวินอีก ฮึ ล้วนเป็นเพราะหญิงโฉดอย่างเจ้า!”
กู้ชิงเฉิงถูกตบจนงงงัน จากนั้นก็ร้องไห้ด้วยความคับแค้นทันที ชี้หน้ากู้ชิงซานอย่างเดือดดาล “ข้าก็เพื่อให้ตระกูลกู้พัฒนาขึ้นมาได้ไม่ใช่หรือ
หากข้าไม่ได้เอาทรัพยากรที่เฉินฉางอานให้มา มาช่วยเหลือตระกูลกู้มาตลอด เจ้าจะมีวันนี้ได้หรือ
เจ้าจะเข้าสู่ขั้นอ๋องสวรรค์ได้หรือ!? แล้วตอนนี้เจ้ากลับตีข้า! ฮือ ๆ ๆ ~”
เมื่อมองดูคำร่ำไห้ของกู้ชิงเฉิง กู้ชิงซานก็พลันรู้สึกเสียใจ เขาจ้องมองมือของตนเองอย่างตะลึงงัน
เมื่อครู่ เขา...ตีลูกสาวที่ตนเองภาคภูมิใจมาตลอด!
“พอแล้ว!!!”
ในเวลานี้ หญิงชราผู้หนึ่งที่ค้ำไม้เท้า ค่อย ๆ เดินเข้ามายังโถงใหญ่
“บรรพชน!”
กู้ชิงซาน กู้ชิงเฉิง และคนอื่น ๆ กล่าวอย่างเคารพ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ผู้ที่มา ก็คือบรรพชนของตระกูลกู้ กู้ฉางหง
“เรื่องนี้ข้ารู้หมดแล้ว”
กู้ฉางหงเดินไปยังที่นั่งประธานอย่างช้า ๆ สายตาจับจ้องไปที่คราบเลือดบนโถง สีหน้าหนักอึ้ง