พวกเขามาถึงเชิงภูเขาชิงหนิวตั้งแต่หนึ่งชั่วยามก่อน ซ่อนตัวอยู่ในป่าไผ่ผืนหนึ่งตรงทางจากปากหมู่บ้านไปสู่เส้นทางขึ้นเขา เพื่อรอเกาหยางปรากฏตัว
หลายวันก่อน จ้าวหูใช้เงินไม่กี่เหวินเลี้ยงสุราชายว่างงานคนหนึ่งในหมู่บ้านชิงหนิว แล้วอาศัยจังหวะนั้นล้วงเอากิจวัตรของเกาหยางมาจากปากอีกฝ่าย
กล่าวคือ ทุกวันยามเช้าเมื่อฟ้าสาง เขาจะขึ้นเขาตามทางเดินของสัตว์เก่าจากหัวหมู่บ้านฝั่งตะวันออกไปยังไหล่เขา โดยทั่วไปจะกลับลงมาเอาตอนบ่าย
เป็นดังที่คาดไว้ ฟ้าเพิ่งสาง เกาหยางก็ออกมาจากลานบ้านตรงหัวหมู่บ้านฝั่งตะวันออก สะพายคันธนูและลูกศร เหน็บมีดนักล่าไว้ตรงเอว แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังเชิงเขา
จ้าวหูและพวกอีกสามคนตามอยู่ห่าง ๆ รักษาระยะหลายสิบจั้ง รอจนเกาหยางขึ้นเขาไปแล้วจึงค่อยตามไป
ในตอนแรกการติดตามเป็นไปอย่างราบรื่น
เกาหยางเดินเร็ว ฝีเท้าเบาสบายบนทางขึ้นเขา โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนตามหลังมา
จ้าวหูลอบยินดีในใจ คิดว่าพอไปถึงป่าทึบบนไหล่เขาซึ่งไม่มีผู้คนอยู่รอบด้าน ทั้งสี่คนจะกรูกันเข้าไปซ้อมเจ้าหนุ่มนั่นจนปางตาย จากนั้นแย่งคันธนูกับมีดนักล่าของมันไปขายในเมือง เอาเงินมาแลกสุรา
แต่ไม่นานเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เส้นทางที่เกาหยางใช้ช่างแปลกประหลาด
เขาเห็นกับตาว่าเกาหยางย่อตัวลงตรวจดูเหล็กหนีบหลายอันตรงขอบป่าสน ทั้งยังตั้งบ่วงเชือกขึ้นใหม่ข้างกับดักกระต่ายป่า เห็นชัดว่ากำลังตรวจดูกับดัก