“มาแล้ว มาแล้ว! เกาหยางกลับมาแล้ว!”
ฝูงชนพลันคึกคักขึ้นมา
เกาหยางพลิกตัวลงจากหลังม้า ยังไม่ทันยืนได้มั่นคง ก็ถูกชาวบ้านล้อมไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง
“เกาหยาง! ได้ยินว่าเจ้าชนะศึกครั้งใหญ่ที่เมืองผิงอาน!”
“ท่านนายพลเกา! ไอ้หมาของบ้านข้าติดตามเจ้าไปเป็นทหาร มันทำให้เจ้าเสียหน้าหรือไม่?”
เกาหยางถูกพวกผู้เฒ่าผู้แก่ล้อมหน้าล้อมหลัง คนหนึ่งยัดไข่ไก่ใส่มือเขา อีกคนยัดเนื้อเค็มใส่อ้อมแขน ยังมีป้าคนหนึ่งเอาตะกร้าขนมแป้งนึ่งไปแขวนไว้บนอานม้าของเขาโดยตรง
“พี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย...” เกาหยางยกมือทั้งสองขึ้น กว่าจะทำให้เสียงอึกทึกเบาลงได้ก็แทบแย่ “ครั้งนี้ข้ากลับมาเพื่อรับตำแหน่งเซี่ยนเว่ย มิใช่มาเยี่ยมเยียน ทุกท่านอย่าได้เกรงใจถึงเพียงนี้...”
ในใจเกาหยางพลันเกิดความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยาย ชั่วขณะหนึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ในยุคสมัยที่บ้านเมืองระส่ำระสายเช่นนี้ กลับเกิดความผูกพันระหว่างทหารกับชาวบ้านดุจปลากับน้ำขึ้นมาได้...
“เอาละ ๆ อย่าล้อมท่านนายพลเกาแล้ว! ท่านนายพลยังมีราชการต้องจัดการ พวกเจ้าอย่าได้ทำให้ท่านเสียงานสำคัญ!”
ชาวบ้านจึงค่อย ๆ แยกย้ายกันไป แต่ระหว่างเดินจากก็ยังไม่หยุดยัดข้าวของใส่มือเกาหยาง
ครั้นเกาหยางเดินมาถึงประตูเมือง ม้าของเขาก็มีของกินสารพัดแขวนอยู่เต็มไปหมด
โกวหวาที่เดินตามหลังมายิ้มจนหุบไม่ลง แอบกระซิบกับเฒ่าเชียนที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เฒ่าเชียน ท่านว่าเกียรติของท่านแม่ทัพในเมืองชิงสือสูงกว่าในเมืองผิงอานเสียอีกหรือไม่?”
เฒ่าเชียนเหลือบมองเขา “เหลวไหล ท่านแม่ทัพก็ออกมาจากที่นี่ ชาวบ้านเหล่านี้เห็นท่านเติบโตมาตั้งแต่เด็ก”