เหวินไหวเลี่ยกำลังนั่งอยู่ในค่ายใหญ่ รองแม่ทัพฉินชวนวิ่งเข้ามาจากนอกประตูค่าย ฝีเท้าเร่งร้อนอยู่บ้าง
“ท่านแม่ทัพ ท่านนายพลเกาไปแล้ว”
เหวินไหวเลี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “ไปแล้วหรือ? แผลยังไม่หายดี ก็ออกเดินทางไปแล้วหรือ?”
“ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นำคนไปกว่ายี่สิบ มุ่งหน้าไปทางตะวันออก” ฉินชวนลดเสียงลง “มีคนเห็นว่าพวกเขาออกจากประตูเมืองแล้วไม่ได้ไปตามถนนหลวง แต่เลียบเชิงภูเขาชิงหนิวไป”
คิ้วของเหวินไหวเลี่ยขมวดเข้าหากัน
เขาไม่ใช่คนโง่ เกาหยางออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เลือกแต่เส้นทางเล็ก ทั้งยังพาคนไปเพียงยี่สิบกว่าคน
เห็นชัดว่าไม่ใช่แนวทางปกติของการไปรับตำแหน่ง
จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเจิ้งป๋อยวนก็ออกจากเมืองผิงอานวันนี้เช่นกัน
เมื่อนำสองเรื่องมาประกอบกัน เหวินไหวเลี่ยก็พอจะคาดเดาได้อยู่บ้าง
แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา
คนอย่างเจิ้งป๋อยวน ตายไปก็ไม่เสียดาย เหวินไหวเลี่ยรบกับพวกคนเถื่อนที่ชายแดนมาสิบกว่าปี สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือขุนนางบุ๋นที่ยักยอกเสบียงข้าวทหาร
ที่ชายแดน เขาเคยเห็นทหารสวมเสื้อบางๆ เฝ้าประตูเมืองในฤดูหนาว เคยเห็นสหายร่วมรบที่ท้องหิวโซต่อสู้ดาบกับทหารม้าเซียนเปย ผู้ที่ยักยอกเสบียงข้าวทหารทุกคนสมควรถูกแล่เนื้อเถือหนังเป็นพันชิ้น
เกาหยางลงมือแทนสวรรค์ เหวินไหวเลี่ยไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องผู้อื่น
“ท่านแม่ทัพ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” ฉินชวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ทางองค์อ๋อง...พระองค์ทรงลดตำแหน่งท่านนายพลเกาให้ไปเป็นเซี่ยนเว่ยที่อำเภอชิงสือ ทั้งยังเรียกคืนอำนาจบัญชาการทหาร ตามกฎแล้ว เซี่ยนเว่ยพาทหารประจำอำเภอไปได้มากที่สุดห้าสิบนาย”