เขาชักลูกศรดอกที่สองออกจากแล่งธนู เล็งไปยังตาซ้ายของหมูป่าตัวผู้ตัวใหญ่ อาศัยจังหวะที่มันถอยหลังเตรียมพุ่งชนอีกครั้ง ปล่อยสายธนูทันที
ลูกศรเหล็กพุ่งเข้าใส่ตาซ้ายของหมูป่าตัวผู้อย่างแม่นยำ ทะลุเบ้าตาลึกเข้าไปในกะโหลก
เสียงคำรามของหมูป่าตัวผู้พลันขาดหาย ร่างมหึมาแข็งค้างอยู่กับที่ชั่วขณะ จากนั้นก็ล้มครืนลงดุจภูเขาน้อยถล่ม ขาทั้งสี่กระตุกสองครั้งแล้วแน่นิ่งไป
เกาหยางกระโดดลงจากต้นไม้ เดินไปยังเบื้องหน้าหมูป่าตัวผู้ ตรวจดูจนแน่ใจว่ามันตายสนิทแล้ว
หมูป่าตัวผู้หนักสามร้อยชั่ง ถูกยิงสังหารต่อหน้า เพียงสองดอกก็สิ้นใจ
เขาชักมีดนักล่าออกมา กรีดซ้ำที่ลำคอหมูเพื่อให้เลือดไหลออก แล้วจึงเริ่มจัดการสถานที่
หมูตัวใหญ่เพียงนี้ เขาคนเดียวไม่มีทางนำลงจากเขาได้ ต้องกลับไปจูงล่ำลามา ทั้งยังต้องหาคนช่วย
งานหยาบหนักเช่นนี้ จะให้ภรรยาของตนลงมือไม่ได้ เขาจึงนึกถึงโจวเยว่ขึ้นมา
เกาหยางใช้กิ่งไม้ปกคลุมหมูป่าไว้ แล้วเร่งฝีเท้าลงจากเขา
เกาหยางลงเขาอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ถึงปากหมู่บ้าน
ริมบ่อน้ำที่ปากหมู่บ้านยังคงมีผู้คนล้อมวงกันอยู่ ป้าหลิวกำลังขยี้เสื้อผ้าอยู่ตรงนั้น หม้ายหวังถือกะละมังผักที่เพิ่งล้างเสร็จ ส่วนหลิวเหล่าซานแบกจอบกลับมาจากไร่นาพอดี
เมื่อเห็นเกาหยางก้าวยาวลงมาจากทางเขา ที่เอวแขวนไก่ป่าสองตัวกับกระต่ายป่าหนึ่งตัว ทุกคนต่างพากันตะลึง
“นายทวยเกาวันนี้ล่าได้เยอะอีกแล้วหรือ” หลิวเหล่าซานเป็นคนเปิดปากก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ไก่ป่าสองตัวกับกระต่ายหนึ่งตัว บ้านเจ้ากินได้หลายวันเลยกระมัง”