เมื่อเกาหยางเดินลงจากภูเขา ฟ้าก็มืดคล้อยแล้ว
เอวของเขาห้อยกระต่ายป่าสองตัวกับไก่ป่าหนึ่งตัว ส่วนในตะกร้าสะพายหลังบรรจุเหล็กหนีบหกอันที่เก็บกลับมาจากบริเวณกับดักหมูป่า
กับดักไม่ได้ถูกกระตุ้นมาห้าวันแล้ว เขาจึงตัดสินใจเก็บที่จับกลับไปก่อน รอสำรวจทางเดินของสัตว์เส้นใหม่ของฝูงหมูป่าให้ชัดเจน แล้วค่อยนำไปวางอีกครั้ง
เมื่อเดินมาถึงประตูรั้วบ้านตนเอง ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ
บนฐานรากของเรือนโคลนสามห้อง มีกำแพงอิฐครามก่อขึ้นสูงประมาณครึ่งตัวคนแล้ว
ช่างซุนพาคนงานลงแรงทำกันมาทั้งวัน ความคืบหน้าเร็วกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก
กำแพงอิฐก่อได้ตรงและเรียบร้อย รอยต่อระหว่างอิฐอุดด้วยโคลนละเอียดแน่นหนา เห็นปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือช่างเก่าแก่
ในเรือนครัวมีแสงไฟสว่าง เสิ่นรั่วหลานกำลังเก็บถ้วยชาม
นางได้ยินเสียงฝีเท้า จึงชะโงกหน้าออกมาจากเรือนครัว ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส
“ท่านพี่! ท่านกลับมาแล้ว! วันนี้ช่างซุนบอกว่า หากคืบหน้าเช่นนี้ อีกเจ็ดแปดวันก็ยกขื่อปีกหลังคาได้แล้ว!”
เกาหยางวางเหยื่อลงบนโต๊ะหิน แล้วเดินไปตรวจดูฐานรากเรือนหลังใหม่อย่างละเอียด
กำแพงอิฐครามก่อได้ดีจริง ๆ เป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งกว่าเรือนที่ชาวบ้านสร้างกันเองในชนบทสมัยใหม่บางหลังที่เขาเคยเห็นในชาติก่อนเสียอีก
“ช่างซุน ลำบากท่านแล้ว” เกาหยางประสานมือคารวะช่างซุนที่กำลังเก็บเครื่องมือ
ช่างซุนโบกมือพลางหัวเราะร่า “ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก ภรรยาน้อยสกุลเกาตุ๋นเนื้อให้พวกเรากินทุกวัน อาหารการกินยังดีกว่าบ้านเศรษฐีในเมืองเสียอีก พวกเราทำงานจึงมีเรี่ยวแรงไม่รู้จักหมด!”