รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เกาหยางขับล่ำลาลากเนื้อหมูป่าเต็มเกวียนไปยังเมืองชิงสือ
ล้อเกวียนบดกรุผ่านซุ้มประตูเมือง ขณะนั้นตลาดในเมืองเพิ่งเริ่มคึกคัก
เขาขับล่ำลาผ่านสี่แยกถนนใหญ่ อ้อมไปยังประตูไม้ฟืนด้านหลังโรงเหล้าฮกไหล้ แล้วเคาะประตูสามครั้ง
ผู้ที่เปิดประตูยังคงเป็นพ่อครัวอ้วน
พ่อครัวอ้วนเห็นเนื้อหมูป่ากองเต็มเกวียน ปากอ้ากว้างจนยัดกำปั้นเข้าไปได้ เขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงประตูครู่ใหญ่
“น้องชายเกา... เจ้าไปขุดรังหมูป่ามาหรือไร?”
ในที่สุดพ่อครัวอ้วนก็ได้สติ รีบก้าวสามเป็นสองเข้ามา เดินวนรอบเกวียนหลายรอบ แล้วยื่นมือไปแตะเนื้อขาหมูชิ้นบนสุด
“ยอดเยี่ยม! ทั้งเนื้อทั้งลายเช่นนี้ เป็นหมูป่าจากภูเขาชิงหนิวแท้ ๆ! แถมไม่ใช่ตัวเดียวด้วย นี่เป็นเนื้อจากหมูป่าสองตัว!”
“สองตัว ตัวหนึ่งหนักหนึ่งร้อยหกสิบชั่ง อีกตัวหนักสองร้อยห้าสิบชั่ง”
เกาหยางจอดเกวียนให้มั่นคง แล้วเปิดใบตองที่คลุมอยู่ เผยให้เห็นเนื้อหมูซึ่งจัดเรียงเป็นระเบียบอยู่ด้านล่าง
เนื้อทุกชิ้นมีลายชัดเจน เนื้อแดงสด มันขาวสะอาด ส่งกลิ่นหอมของเนื้อสดใหม่
“รออยู่ตรงนี้! ข้าจะไปตามคนคุมห้างมาเดี๋ยวนี้!”
พ่อครัวอ้วนหันหลังวิ่งเข้าไปในโรงเตี๊ยม เร็วยิ่งกว่าครั้งที่เห็นหนูไม้ไผ่เสียอีก
เขาวิ่งไปพลางตะโกนไปพลางว่า “ท่านคนคุมห้าง! น้องเกาเอ้อร์มาแล้ว! ลากเนื้อหมูป่ามาเต็มเกวียนเลย!”
ไม่นาน คนคุมห้างนายหลิวก็รีบเดินออกมา
เขาสุขุมกว่าพ่อครัวอ้วนมาก แต่พอเห็นเนื้อหมูป่ากองเต็มเกวียน ดวงตาก็ยังลุกวาวอย่างน่าตกใจ
เขารีบเดินไปถึงหน้าเกวียน ย่อตัวลงตรวจดูเนื้อหมูหลายชิ้นอย่างละเอียด จากนั้นจึงลุกขึ้นกวาดตามองเนื้อทั้งหมดบนเกวียน
“หมูป่าสองตัว รวมกันแล้วเนื้อเกือบสี่ร้อยชั่ง”
เกาหยางกล่าวว่า “ตามราคาที่ระบุไว้ในสัญญาครั้งก่อน ชั่งละสี่สิบเหรียญทองแดง ส่วนชิ้นที่มีคุณภาพดีเป็นพิเศษ แยกคิดราคาได้”
คนคุมห้างนายหลิวไม่ลังเล พยักหน้าทันที “ได้! เนื้อทั้งหมดนี้ข้ารับไว้เอง เมื่อวานโรงเหล้าเมาเซียนไม่รู้ไปหากวางพาวมาจากที่ใดสองตัว เอามาแขวนป้ายหน้าร้านอยู่ครึ่งวัน แย่งลูกค้าประจำของข้าไปหลายคน