ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว
เกาหยางจูงล่ำลาออกจากคอก เทียมเข้ากับเกวียน แล้วนำกระบอกไม้ไผ่กับขนมปังข้าวคำละเบียดที่เสิ่นรั่วหลานยื่นให้ใส่ลงในตะกร้าสะพาย เตรียมขึ้นเขาอีกครั้ง
เสิ่นรั่วหลานยืนอยู่ตรงประตูเรือน มองเกวียนแล่นครืดคราดไปตามถนนในหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปทางเชิงเขา
นางกลับเข้าไปในห้องครัว ตักแป้งหยาบสองชามจากถุงข้าวตรงมุมกำแพง แล้วเริ่มนวดแป้งทำแผ่นแป้งย่าง
ยามเที่ยงเกาหยางคงกลับมาไม่ทัน ต้องย่างแผ่นแป้งเพิ่มอีกหลายแผ่นไว้ส่งขึ้นไปให้เขา
ขณะเดียวกัน ภายในเรือนใหญ่เดิมของตระกูลเกา เกาเวินกำลังนอนครางอยู่บนเตียง
หมอชรามาตรวจอีกครั้ง ทำแผลและเปลี่ยนยาให้ ก่อนบอกว่าแผลยังไม่มีทีท่าว่าจะเป็นหนอง แต่ต้องเฝ้าสังเกตต่ออีกหลายวัน
เกาเวินไม่ได้เจ็บแค่แผลที่ต้นขา ทั่วทั้งร่างล้วนปวดระบมไปหมด
แรงกระแทกจากหมูป่าทำให้เขาชนเข้ากับลำต้นไม้ บริเวณซี่โครงเขียวช้ำเป็นปื้นใหญ่ เพียงพลิกตัวก็เจ็บจนแยกเขี้ยว นอนอย่างไรก็ไม่สบาย
นางหวังถือชามโจ๊กใสเดินเข้ามา พลางด่าพึมพำว่า “นายทวยเกาคนนั้นมันสมควรตายจริง ๆ แม้แต่หมูป่าก็ยังสู้ไม่ได้ ปล่อยให้มันหนีไปแล้วยังทำให้เจ้าบาดเจ็บอีก”
“หากมันมีมโนธรรมอยู่บ้าง ก็ควรหอบของมาเยี่ยมเจ้าสิ! เจ้าเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของมันนะ!”
เกาเวินรับชามโจ๊กมาดื่มคำหนึ่ง ริมฝีปากมีน้ำข้าวใส ๆ เคลือบอยู่บาง ๆ
เขามองโจ๊กในชามที่ใสจนเห็นเงาคน นึกถึงไก่ป่ากับกระต่ายป่าที่กินเมื่อวานซืน แล้วก็นึกถึงช่วงก่อนหน้านี้ที่เกาหยางยังไม่ได้แยกบ้านออกไป
สมัยนั้นบ้านมีเนื้อกินทุกวัน ห้องครัวแขวนเนื้อรมควันไว้เต็มไปหมด คลังเสบียงมีธัญพืชกองพูนจนล้น
สมัยนั้นเกาหยางแบกสัตว์ป่ากลับบ้านทุกวัน ส่วนเขาเพียงนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องก็พอ
พอเนื้อยกขึ้นโต๊ะ เขาก็อ้าปากกิน ไม่เคยคิดจะถามด้วยซ้ำว่าไก่ป่าล่ามาได้อย่างไร