เกาหยางมองชายแผลเป็นกับชายแกร่งที่นอนแผ่อยู่บนพื้น แล้วมองชายสี่ที่หดตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมกำแพง ในใจก็ตัดสินใจได้แล้ว
คนพวกนี้ปล่อยไว้ไม่ได้
คืนนี้พวกมันปีนกำแพงบุกเข้ามาในเรือน ก็เพื่อเอาชีวิตเขา
หากเขาไม่ระแวดระวังไว้ก่อน ตอนนี้คนที่นอนอยู่บนพื้นก็คงเป็นเขากับโจวเยว่
รับมือกับนักฆ่าเช่นนี้ หากใจอ่อนก็เท่ากับขุดหลุมฝังตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้น หากปล่อยพวกมันไว้ อนาคตย่อมมีเรื่องยุ่งยากตามมาไม่รู้จบ
“โจวเยว่ ลากพวกมันเข้ามาให้หมด”
โจวเยว่หันกลับเข้าไปในเรือน ยกชายห้าที่เขาชกจนสลบเมื่อครู่ขึ้นจากพื้น แล้วลากออกมานอกประตูเรือน โยนรวมไว้กับชายแผลเป็นและชายแกร่ง
ทั้งสี่คนนอนแผ่อยู่หน้าประตูเรือนอย่างเป็นระเบียบ ราวกับสุนัขป่าสี่ตัวที่รอถูกเชือด
ชายแผลเป็นกุมท้อง เงยหน้ามองเกาหยาง ในดวงตาเผยความหวาดกลัวอย่างแท้จริงออกมาในที่สุด
“เจ้า...เจ้าจะทำอะไร?”
เสียงของชายแผลเป็นสั่นเครือ
เกาหยางไม่ตอบเขา แต่หันไปมองโจวเยว่ “คนพวกนี้เจ้ารู้จักหรือไม่ เป็นทหารคนสนิทของซุนถิงเหอหรือ?”
โจวเยว่ย่อตัวลง อาศัยแสงจันทร์พินิจใบหน้าของคนทั้งสี่อย่างละเอียด ก่อนจะลุกขึ้นส่ายหน้า
“ไม่ใช่ทหารคนสนิท ข้ารู้จักคนในกองทหารรักษาตัวทั้งหมด คนพวกนี้น่าจะเป็นทหารส่วนตัวที่ซุนถิงเหอรับสมัครภายหลัง แม้ฝีมือจะไม่เลว แต่กระบวนท่าไม่เหมือนทัพชายแดน”
เกาหยางพยักหน้า ย่อตัวลงมองชายแผลเป็น แล้วถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ตอนนี้ซุนถิงเหออยู่ที่ใด?”
ชายแผลเป็นกัดฟันเงียบ ไม่ยอมตอบ