มู่หยงไหวถูกคนกลุ่มนี้พูดกันคนละคำสองคำจนเริ่มคล้อยตาม
ลึก ๆ ในใจ เขายังคงหวาดระแวงชื่อเกาหยางอยู่หลายส่วน ทว่าความหวาดระแวงนั้นกลับมลายหายไปต่อหน้าสิ่งล่อใจอย่างเกลือขาวห้าสิบคันรถ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองชายชราผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมกระโจม
ชายชราผู้นั้นคือขุนศึกเฒ่าเพียงคนเดียวที่บิดาทิ้งไว้และยังไม่ถูกปลดจากตำแหน่ง นามว่ามู่หยงกุย ปีนี้อายุหกสิบกว่าแล้ว ครั้นอดีตเคยติดตามมู่หยงตู้เข้ารบที่หมู่บ้านชิงหนิว เป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่รอดชีวิตกลับมาจากศึกครั้งนั้น
“กุยเฒ่า ท่านเห็นเป็นเช่นไร”
มู่หยงกุยไม่พูดอะไร เพียงก้มหน้าเช็ดดาบโค้งของตน
“ประมุขเผ่าต้องการฟังความจริงหรือความเท็จ”
“ความจริง”
“อย่าแตะต้องเผ่าต้วน อย่าเดินเส้นทางภูเขาสายนั้น และอย่าเข้าไปพัวพันกับเกาหยางไม่ว่าทางใด”
มู่หยงชางไม่พอใจขึ้นมาทันที “กุยเฒ่า ท่านถูกชาวฮั่นขู่จนขวัญหนีดีฝ่อหรือไร ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วยังไม่ลืมอีกหรือ”
มู่หยงกุยไม่แม้แต่จะเหลือบมองมู่หยงชาง เพียงเก็บดาบโค้งเข้าฝัก ลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“พวกเจ้าไม่เคยเห็นเกาหยางออกรบ แต่ข้าเคยเห็น”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากกระโจม
ภายในกระโจมเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมู่หยงชางก็ถ่มน้ำลาย “เฒ่าชรา อาศัยอายุข่มคนหนุ่มสาว!”
มู่หยงไหวไม่ได้ห้ามคำพูดของมู่หยงชาง
เขามองแผ่นหลังค่อมงอของมู่หยงกุยหายลับไปนอกกระโจม ในใจกลับรู้สึกโล่งขึ้นเล็กน้อย
“ส่งคนไปจับตาที่หุบเขาหยาหม่าโกว รอให้คาราวานค้าขายของเผ่าต้วนกลับมา แล้วดูว่าพวกเขาใช้เส้นทางใดกันแน่”