นิ้วของเกาหยางค่อย ๆ เลื่อนไปบนแผนที่ ก่อนจะหยุดลงที่จุดหนึ่งข้างทางออกด้านใต้ของทางเขา
“เนินลั่วหมา”
โจวเยว่พยักหน้า
เนินลั่วหมาอยู่ห่างจากทางออกของทางเขาไปทางใต้สามลี้ ภูมิประเทศเป็นเนินหญ้าลาดเอียงลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป ตีนเนินมีร่องน้ำแห้งที่ถูกน้ำฝนกัดเซาะจนเกิดเป็นทาง
บนเนินหญ้ามีหญ้าป่าขึ้นสูงถึงครึ่งตัว ส่วนในร่องน้ำแห้งเต็มไปด้วยก้อนกรวดและกิ่งไม้แห้ง
ภูมิประเทศเช่นนี้ ราวกับสร้างมาเพื่อการซุ่มโจมตีโดยเฉพาะ
“ทหารม้ากระจายแถวบนเนินหญ้าแล้วพุ่งลงมา ความเร็วผสานกับความลาดชัน ย่อมเพิ่มแรงปะทะเป็นเท่าตัว
ทหารราบซ่อนตัวอยู่ในร่องน้ำแห้ง รอจนทหารม้าพุ่งเข้าใส่จนขบวนของอีกฝ่ายปั่นป่วน แล้วค่อยบุกออกมา
ขอเพียงปิดทางพวกมันไว้บนที่ราบเล็ก ๆ ตีนเนินได้ ก็ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน”
เกาหยางหันไปถามโกวหวา “พวกมันส่งคนไปเฝ้าปากร่องหรือไม่”
“ส่งขอรับ ราวสิบกว่าคน เฝ้าทางม้าอยู่ตรงปากหุบเขาหยาหม่าโกว”
“ส่งคนห้าสิบคนอ้อมไปจัดการคนเฝ้าปากทาง จำไว้ ต้องลงมือให้เด็ดขาด ห้ามปล่อยให้หนีไปได้แม้แต่คนเดียว เมื่อปิดทางม้าได้ พวกมันก็ไม่ต่างจากเต่าในไห ไม่มีทางถอยกลับ”
โกวหวายิ้มกว้าง ก่อนหมุนตัววิ่งออกไปถ่ายทอดคำสั่ง
“เติ้งจง!”
“กระหม่อมอยู่!”
“นำทหารเก่าสามร้อยนายไปยังเนินลั่วหมา เจ้ารับผิดชอบการบุกทะลวงของทหารม้า ซ่อนตัวในพงหญ้าบนเนิน รอสัญญาณจากข้า สัญญาณคือเสียงนกเค้าแมวร้องสามครั้ง เมื่อได้ยินแล้วก็พุ่งลงมา”
“รับทราบ!”
“จ้าวเลี่ย!”
“กระหม่อมอยู่!”
“นำทหารสนับสนุนสองร้อยนายไปซุ่มในร่องน้ำแห้ง พกหอกรำกับเชือกพันขาม้าไปให้มาก หลังทหารม้าบุกทะลวงแล้ว ทหารราบค่อยเก็บกวาดสนามรบ จำไว้ว่า ต้องจับมู่หยงไหวเป็น”