เสิ่นรั่วหลานกำเหรียญทองแดงห้าเหรียญนั้นไว้แน่น ฝ่ามือถูกเหลี่ยมของเหรียญกดจนเจ็บ แต่ดวงตากลับแดงก่ำขึ้นมาทันที
เมื่อก่อนตอนอยู่เรือนใหญ่เดิม เงินที่ได้จากการขายสัตว์ป่าที่เกาหยางล่ามา นางไม่เคยได้เห็นแม้แต่เหรียญเดียว
แม้แต่เกาหยางเองก็ไม่เคยได้เห็นเช่นกัน
เงินทั้งหมดถูกนางหวังเก็บไป ไม่เหลือแม้แต่เหรียญทองแดงเดียวให้พวกเขา
แต่บัดนี้ เกาหยางไม่เพียงมอบเงินให้นาง ยังให้นางเป็นผู้ดูแลเงินอีกด้วย
เหรียญทองแดงห้าเหรียญนี้แม้ไม่มากนัก แต่ก็หมายความว่าเกาหยางมองนางเป็นภรรยาของเขาอย่างแท้จริง มิใช่สะใภ้รองในเรือนใหญ่เดิมที่มีฐานะต่ำต้อยยิ่งกว่าคนนอก
“ท่านพี่...”
เสียงของเสิ่นรั่วหลานสั่นเครือ
“อย่าร้องไห้เลย” เกาหยางตบไหล่นางเบา ๆ “ต่อไปชีวิตของพวกเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เหรียญทองแดงห้าเหรียญนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เจ้าเชื่อหรือไม่ อีกไม่นานคลังเสบียงของพวกเราจะเต็ม กล่องเก็บเงินของเจ้าก็จะเต็มเช่นกัน!”
เสิ่นรั่วหลานพยักหน้าแรง ๆ “ข้าเชื่อ!”
นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของเกาหยาง
แสงอาทิตย์ส่องลอดกรอบหน้าต่างเก่าโทรมเข้ามา กระทบใบหน้าของเขา ทำให้เขาดูมีความหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวขึ้นกว่าปกติ
จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าเกาหยางเปลี่ยนไปจริง ๆ
เกาหยางเมื่อก่อนมักหลบตา ไม่กล้าสบตาผู้คน เวลาพูดจาก็อ่อนน้อมต่ำต้อย
ราวกับวัวแก่ที่ถูกเฆี่ยนจนชิน คุ้นเคยกับการอดทนยอมรับชะตากรรม
แต่เกาหยางในตอนนี้ ดวงตากลับเปล่งประกาย
เนื้อไก่ในหม้อเดือดปุด ๆ ไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นหอมเข้มข้นฟุ้งไปทั่วลานบ้าน