พูดจบ เกาหยางก็หิ้วเหยื่อหมุนตัวจากไปทันที
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดของเกาเวินดังไล่หลังมา “เกาหยาง! เจ้าคอยดูเถอะ! อีกไม่กี่วันพอเจ้าหิวจนทนไม่ไหว ข้าจะต้องให้เจ้าคุกเข่ามาขอร้องข้าให้ได้!”
เกาหยางไม่แม้แต่จะหันกลับไป เพียงโบกมือพลางเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ ท่านเอาต้นไม้ต้นนี้ล้มให้ได้ก่อนค่อยพูดเถิด ฟ้าใกล้มืดแล้ว หากยังโค่นต้นไม้ไม่ได้ คืนนี้บ้านท่านก็ไม่มีน้ำร้อนใช้”
เกาเวินโกรธจนตัวสั่น แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เกาไท่นั่งอยู่บนก้อนหิน มองแผ่นหลังของเกาหยางที่ค่อยๆ ห่างออกไปด้วยแววตาเย็นเยียบจนน่ากลัว
เขาเอ่ยเสียงต่ำว่า “พี่ใหญ่ ท่านว่าเขาจะทนอยู่ในเขาได้นานแค่ไหน?”
เกาเวินถ่มน้ำลายอย่างเคียดแค้น “ทนรึ? เขาจะทนได้สักกี่น้ำ! ภูเขาชิงหนิวส่วนลึกเป็นสถานที่เช่นไร?
แม้แต่นายพรานเฒ่ายังไม่กล้าเข้าไป เขาเข้าไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย อีกไม่กี่วันพวกเราก็แค่รอเก็บศพเขาก็พอ”
เกาไท่ไม่ได้ตอบ แต่เมื่อมองไปยังทิศทางที่เกาหยางหายลับไป ในใจก็พลันเกิดความไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
เกาหยางคนก่อนเป็นคนเงียบขรึม ถูกคนในบ้านด่าทอก็ไม่ส่งเสียง เอาแต่ทำงานหนักอย่างไม่ปริปาก ราวกับวัวแก่ตัวหนึ่ง
แต่เกาหยางในวันนี้กลับกล้าแตกหักกับคนทั้งบ้าน กล้าชี้หน้าตอบโต้พวกเขา ทั้งยังกล้าเข้าป่าล่าสัตว์เพียงลำพัง
สิ่งที่ทำให้เกาไท่ไม่สบายใจยิ่งกว่าคือ เกาหยางเข้าไปในเขาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็หิ้วไก่ป่ากับกระต่ายป่ากลับมาอย่างละตัว
นี่เป็นเพราะโชคดีหรือ?
หรือว่าเกาหยางซ่อนฝีมือเอาไว้มาโดยตลอด?
เกาไท่ส่ายหน้า สลัดความคิดเหลวไหลนั้นทิ้งไป