เรือนเจิ้ง
เจิ้งป๋อตานั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ใช้ตะเกียบคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวไปสองสามคำ พลันชะงักลง
เขาก้มมองเนื้อในชาม แล้วคีบขึ้นมาอีกชิ้น
“เนื้อวันนี้ ใครเป็นคนทำ”
เจิ้งอาน พ่อบ้านที่อยู่ข้างกาย รีบโน้มตัวเข้ามา “นายท่าน ยังเป็นเฒ่าหวังทำขอรับ ก็เฒ่าหวังในครัวของเรานั่นแหละ”
“ไม่ใช่” เจิ้งป๋อตาวางตะเกียบลง “รสชาติเนื้อวันนี้หอมหวานกว่าปกติ เปลี่ยนเครื่องปรุงหรือ”
เจิ้งอานยิ้ม “ลิ้นของนายท่านช่างยอดเยี่ยมจริงๆ เครื่องปรุงไม่ได้เปลี่ยน แต่เปลี่ยนเกลือขอรับ”
“เกลือ?”
“ขอรับ ก็เกลือขาวของตระกูลเกาที่กำลังโด่งดังที่สุดในเมืองเหลียงโจวช่วงนี้นั่นแหละ ไหละแปดสิบอีแปะ ขาวราวหิมะ ได้ยินว่าแม้แต่พ่อครัวในคุ้มอ๋องก็ใช้ บ่าวต่อคิวอยู่สองวันกว่าจะซื้อมาได้สามไห วันนี้ให้ห้องครัวลองใช้ดูแล้ว รสชาติดีกว่าเกลือชิงเหยาจริงๆ ขอรับ”
เจิ้งป๋อตาขมวดคิ้วเล็กน้อย
เกลือขาวของตระกูลเกาหรือ?
เขายกชามขึ้นกินอีกสองสามคำ รสชาติหอมกว่าปกติจริงๆ
เขาไม่ชอบเอ่ยปากชมใคร แต่เกลือนี้ดีจริง
หลังจากกินข้าวเสร็จและบ้วนปากแล้ว เจิ้งป๋อตาเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ใช้ไม้จิ้มฟันเขี่ยฟัน พลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเกลือนั่นเรียกว่าอะไรนะ เกลือขาวของตระกูลเกาหรือ”
“ขอรับ เกลือขาวของตระกูลเกา ร้านอยู่บนถนนตง เปิดได้ไม่กี่วัน ทุกวันมีคนต่อแถวยาวไปจนถึงท้ายถนน ได้ยินว่าวันหนึ่งขายได้หลายร้อยไห
นอกจากเกลือแล้ว ยังมีสุราด้วย เป็นของตระกูลเกาเช่นกัน เรียกว่าสุราแรงของตระกูลเกา แรงกว่าสุราที่วางขายทั่วไปหลายเท่า โรงเตี๊ยมในเมืองเหลียงโจวต่างแย่งกันสั่งสินค้า”