เยี่ยมยี่ค่อยได้สติขึ้นมา เขากวาดตามองเกาหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดอยู่ที่มีดนักล่าตรงเอวและคันธนูเขาแรดบนแผ่นหลัง สีหน้าเผยความซาบซึ้งปนหวาดเกรงอยู่หลายส่วน
“ขอถามนามของผู้มีพระคุณได้หรือไม่ ท่านเป็นทหารทางการหน่วยใดหรือขอรับ หลังจากข้าออกไปได้แล้ว จะเตรียมของกำนัลชิ้นใหญ่ไปเยี่ยมถึงบ้านเพื่อขอบคุณท่านแน่นอน!”
เกาหยางโบกมือ “ข้าไม่ใช่ทหารทางการที่ไหน ข้าเป็นเพียงพรานคนหนึ่งจากหมู่บ้านชิงหนิว ชื่อเกาหยาง”
ภายในห้องเก็บฟืนเงียบลงชั่วขณะ
สีหน้าซาบซึ้งของเยี่ยมยี่ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาประสานมือคารวะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ที่แท้ก็คือท่านผู้กล้าเกา! จะเป็นพรานหรือทหารทางการก็ช่าง ผู้ที่ช่วยชีวิตครอบครัวข้าไว้ ย่อมเป็นผู้มีพระคุณของข้า!
ท่านผู้กล้าเกาคงยังไม่ทราบ ทหารพ่ายแพ้พวกนี้ก่อกรรมทำเข็ญไปทั่วตลาด ไม่เพียงปล้นชิงข้าวของ แต่ยังฆ่าคนวางเพลิง ลูกจ้างในร้านของข้าถูกพวกมันฆ่าตายไปสามคน แม้แต่เรือนที่บ้านก็ถูกเผาไปครึ่งหลัง…”
“พวกเราถูกขังอยู่ที่นี่เต็มเจ็ดวัน ทุกวันได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากด้านนอก ทหารพ่ายแพ้จับหญิงสาวไปขังไว้ในห้องด้านหลังไม่น้อย บอกว่าจะเอาไปให้หัวหน้าของพวกมันเสพสุข มีอยู่หลายคนที่ใจเด็ดถึงกับพุ่งชนกำแพงตายคาที่…ช่างเป็นบาปกรรมจริงๆ!”
เกาหยางขมวดคิ้ว “ด้านหลังยังมีคนอีกหรือ”
“มี! มีขอรับ!”
เจ้าของตระกูลเจิ้งชี้ไปยังเรือนอิฐครามหลังเล็กที่อยู่ด้านหลังห้องเก็บฟืน
“อยู่ตรงนั้น เมื่อคืนก่อนข้ายังได้ยินเสียงร้องไห้จากข้างในอยู่เลย”
เกาหยางหมุนตัวออกจากห้องเก็บฟืน เดินไปยังประตูเรือนอิฐครามหลังนั้น