“พี่เกา เชลยพวกนี้จะจัดการอย่างไร?”
ซ่งสือโถวชี้ไปยังเชลยที่ถูกมัดเป็นแถวไว้กับหลักผูกม้า แล้วเอ่ยถาม
เชลยเหล่านี้ บ้างเป็นทหารพ่ายแพ้ที่ดักจับได้ระหว่างทางเมื่อคืนก่อน บ้างเป็นทหารคนสนิทที่เพิ่งถูกตีแตกพ่ายตรงปากเมือง รวมแล้วมีอยู่ราวสามสิบคน
เกาหยางกวาดตามองเชลยเหล่านั้น
“ผู้ใดยินดีจำนน ก็รับเข้ากองกำลัง ผู้ใดไม่ยินยอม ก็ไปใช้แรงงานที่เมือง”
ซ่งสือโถวพยักหน้า แล้วหันหลังไปจัดการ
แต่ไม่นานเขาก็กลับมา สีหน้าดูประหลาดใจอยู่บ้าง
“พี่เกา คนพวกนี้ยินดีจำนนกันหมด ไม่มีใครคิดหนีเลยสักคน”
เกาหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจ
เดิมทีคนเหล่านี้ก็เป็นทหารพ่ายแพ้อยู่แล้ว อาศัยทำมาหากินใต้บัญชาของต้วนเซียว จะกล่าวว่าภักดีต่อต้วนเซียวก็คงไม่ได้
บัดนี้ต้วนเซียวตายแล้ว สำหรับพวกเขา การเปลี่ยนไปติดตามหัวหน้าคนใหม่ก็ไม่ได้ต่างกันนัก
ยิ่งไปกว่านั้น ติดตามเกาหยาง อย่างน้อยก็ไม่ต้องอดปากอดท้อง
“ก็ดี ผู้ใดยินดีอยู่ ก็รับเข้ากองกำลังทั้งหมด โจวเยว่ เจ้านำคนไปที่ลานหลังโรงเหล้าฮกไหล้ ขนของทั้งหมดออกมา บรรทุกลงรถเกวียนลา ฟ้าสางแล้วค่อยกลับหมู่บ้าน
“ซ่งสือโถว เจ้าไปแก้มัดคนพวกนี้ แล้วให้หวังเถียจู้พาพี่น้องเก่าแก่ไปคอยดู อย่าให้เกิดเรื่องวุ่นวาย”
ทั้งสองขานรับ ก่อนจะแยกย้ายพาคนไปจัดการงานของตน
โจวเยว่พาคนไปพังกำแพงลานหลังโรงเหล้าฮกไหล้ลงส่วนหนึ่ง เพื่อให้รถเกวียนลาเข้าออกได้สะดวก
เกาหยางยืนอยู่กลางลาน มองลูกน้องขนหีบแล้วหีบเล่าออกมา
ทหารพ่ายแพ้กลุ่มนี้ของต้วนเซียวยึดครองเมืองชิงสือมาร่วมครึ่งเดือน สิ่งที่ปล้นมาไม่ได้มีแค่เสบียงอาหารเท่านั้น