สองวันนี้ถานฝู่นอนไม่ค่อยหลับ
นับแต่เกาหยางมาถึงอำเภอชิงสือ เขาก็รู้สึกเหมือนมีก้อนหินวางคาอยู่ในใจ กลืนไม่ลงคายไม่ออก
บารมีของเกาหยางสูงส่งเหลือเกิน
นับแต่เกาหยางกลับมายังอำเภอชิงสือ ผู้คนเหล่านี้ก็รู้จักแต่เซี่ยนเว่ยเกา ไม่รู้จักผู้ว่าอำเภอถานอย่างเขาแล้ว
เช้าตรู่วันหนึ่ง ขณะที่ถานฝู่กำลังดื่มชาอยู่ในห้องโถงด้านหลัง ทหารยามหลิวซานก็วิ่งกระเซอะกระเซิงเข้ามา
“ใต้เท้า! ใต้เท้า! มาแล้ว! มาแล้ว!”
ถานฝู่ขมวดคิ้ว ถลึงตามองหลิวซาน “แตกตื่นอะไรกัน? อะไรมา?”
“ทหารขอรับ! ทหารมามากมาย! บนถนนหลวงทางเหนือมีคนมาหลายร้อยนาย ชูธง สวมเสื้อเกราะทัพ ล้วนเป็นทหารทั้งสิ้น!”
ถานฝู่ผุดลุกขึ้นยืนทันที
“หลายร้อยนาย? เป็นชาวเซียนเปยหรือทัพชายแดน?”
“ทัพชายแดนขอรับ! เป็นทัพชายแดนของต้าอวี๋เรา! บนธงเขียนอักษร ‘เหวิน’!”
ถานฝู่พลันยินดีขึ้นมา
เหวินไหวเลี่ย! ทหารประจำการที่แม่ทัพพิชิตตะวันออกเหวินไหวเลี่ยส่งมา!
เขาวางถ้วยชาลง จัดเสื้อคลุมขุนนางให้เรียบร้อย แล้วสาวเท้าออกไป พลางสั่งว่า “เร็วเข้า ให้คนเปิดประตูเมืองให้กว้าง เตรียมน้ำชาให้พร้อม เปิ่นกวนจะออกไปรับด้วยตนเอง!”
ถานฝู่เดินไปพลางคิดไป ในใจช่างปลอดโปร่งยิ่งนัก
ทหารประจำการที่แม่ทัพเหวินส่งมาถึงแล้ว เขาผู้เป็นผู้ว่าอำเภอออกไปรับด้วยตนเอง เช่นนี้ทหารเหล่านี้ย่อมตกอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา
เมื่อมีทหารประจำการสามร้อยนายอยู่ในมือ อำนาจของถานฝู่ในอำเภอชิงสือก็ย่อมมั่นคงขึ้น
ในมือเกาหยางมีทหารประจำอำเภอเพียงห้าสิบนาย จะเอาอะไรมาเทียบกับเขาได้?
ยิ่งคิดถานฝู่ก็ยิ่งรู้สึกฮึกเหิม ฝีเท้าพลอยเบาสบายขึ้นหลายส่วน