ไก่ย่างในมือหม่าคุยร่วงลงพื้น
เขาพลันกระโดดลงจากลูกรดหิน คว้าดาบขึ้นมาในมือเดียว สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวกวาดมองไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมา
เรือนบ้านรอบลานนวดข้าวทอดเงาดำทะมึนอยู่ใต้แสงจันทร์ มองอะไรแทบไม่เห็น
“ใคร? ไสหัวออกมา!”
คำตอบที่ได้รับคือลูกธนูหนึ่งดอก
ลูกธนูดอกนี้พุ่งมาจากอีกทิศทางหนึ่ง มุมยิงแยบคายจนผู้คนไม่มีโอกาสตอบสนอง
ทหารพ่ายแพ้คนหนึ่งที่ยืนอยู่รอบนอกกำดาบพลางกวาดตามองไปทั่ว ปลายธนูพลันแทงทะลุเข้าทางด้านข้างลำคอ เลือดพุ่งเป็นละอองออกมาจากอีกด้าน
ทหารพ่ายแพ้ผู้นั้นยังไม่ทันร้อง ร่างก็เอียงล้มลงกับพื้น ขากระตุกสองครั้งแล้วแน่นิ่งไป
เหล่าทหารพ่ายแพ้บนลานนวดข้าวพลันแตกตื่นโกลาหล
“อยู่ทางนั้น!”
หลิวเอ้อจ้วงชี้ไปยังหลังคาเรือนชาวบ้านทางซ้าย ตะโกนเสียงดังลั่น
ทหารพ่ายแพ้ที่เหลืออีกเจ็ดแปดคนชักดาบออกมา พากันมุ่งหน้าไปล้อมทางนั้น
แต่เพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ลูกธนูก็พุ่งมาจากด้านหลังพวกเขาอีกครั้ง
ลูกธนูทะลุหลังหัวใจของทหารพ่ายแพ้อีกคน ด้ามธนูปักลึกเข้าไปกว่าครึ่ง ร่างนั้นเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนจะคะมำลงบนพื้นโคลนของลานนวดข้าว เหลือด้ามธนูโผล่พ้นแผ่นหลังมาเพียงครึ่งหนึ่ง
สามดอก
ทหารพ่ายแพ้ตายไปอีกสอง บาดเจ็บพิการหนึ่ง
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากหม่าคุย เขาตวาดเสียงกร้าวว่า
“กระจายกันไป! อย่ารวมกลุ่ม!”
เหล่าทหารพ่ายแพ้พากันแยกย้ายไปตามรอบลานนวดข้าว หาที่กำบังของตนเอง
ลานนวดข้าวเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงจ้าวกัวจื่อนอนกุมข้อมือครวญครางอยู่บนพื้น