ชั่วชีวิตนี้หม่าคุยไม่เคยวิ่งเร็วเช่นนี้มาก่อน
ระหว่างวิ่งเขาก็หันกลับไปมอง ถนนในหมู่บ้านเบื้องหลังว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาคน
นายพรานผู้นั้นไม่ได้ตามมา
หม่าคุยถอนหายใจโล่งอก เพิ่งคิดจะผ่อนฝีเท้าพักหายใจ พลันมีเสียงแหลมคมแหวกอากาศดังขึ้นจากด้านหลัง
ขนทั่วร่างของเขาลุกชัน ไม่ทันได้คิดก็พุ่งตัวไปด้านข้าง ร่างทั้งร่างร่วงลงไปในคูระบายน้ำข้างทาง โคลนสาดกระเซ็นเปียกไปทั้งตัว
ลูกศรเหล็กดอกหนึ่งเฉียดหูเขาไป ปักตรึงอยู่บนต้นหลิวที่ห่างออกไปสามก้าว ก้านศรสั่นสะเทือนส่งเสียงหึ่งๆ
หม่าคุยปีนขึ้นจากคูน้ำ ตะโกนสุดเสียงว่า “กระจายตัว! ทุกคนกระจายตัว! อย่าไปทางใหญ่! มุดเข้าป่าไป!”
ทหารพ่ายแพ้ที่เหลือแตกกระเจิง ต่างพากันมุดเข้าไปในป่าไผ่และพุ่มไม้ข้างทาง
หม่าคุยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง ได้แต่พยายามมุดลึกเข้าไปในป่าไผ่
ใบไผ่กรีดเป็นรอยแผลเลือดซิบบนใบหน้า เขาไม่สนใจความเจ็บปวด ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
วิ่ง
ยิ่งไกลยิ่งดี
อย่าได้พบกับนายพรานผู้นั้นอีกเป็นอันขาด
เขาวิ่งอยู่ในป่าไผ่เกือบสองเค่อ กระทั่งปอดร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผาจนทนไม่ไหว จึงกล้าหยุดพักหายใจ
เขาพิงต้นไผ่ต้นหนึ่งแล้วหันกลับไปมอง
เหลือเพียงสามคนแล้ว
หลิวเอ้อจ้วงกุมบาดแผลจากคมดาบบนแขน ใบหน้าซีดขาว
เล่าป่าถือดาบไว้ในมือ ดาบบิ่นเป็นรอยแหว่ง ร่างสั่นเทาไปทั้งตัว
ริมฝีปากของหม่าคุยสั่นระริก อยากเอ่ยอะไรสักอย่างเพื่อปลุกขวัญกำลังใจ ทว่าลำคอราวกับถูกก้อนสำลียัดอุดไว้ ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่คำเดียว
“ตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี?”
หลิวเอ้อจ้วงกุมแขนไว้ น้ำเสียงสั่นเครือ