เกาหยางติดประกาศรับสมัครคนไว้ที่ลานนวดข้าว
โรงกลั่นรับคนงาน เตาอิฐรับกรรมกร กองลาดตระเวนภูเขารับชายฉกรรจ์
มีอาหารมีที่พัก ค่าจ้างเดือนละสามร้อยเหรียญทองแดง สิ้นปียังมีผลประโยชน์แบ่งกัน
ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านชิงหนิวและหมู่บ้านใกล้เคียง จนเกิดเสียงฮือฮาไปทั่ว
ค่าจ้างเดือนละสามร้อยเหรียญทองแดง แถมยังมีอาหารมีที่พัก สวัสดิการเช่นนี้อย่าว่าแต่ในหมู่บ้านเลย แม้แต่ในเมืองชิงสือก็เป็นงานดีที่หายากยิ่ง ราวกับถือโคมออกตามหาก็ยังหาไม่พบ
ลูกจ้างในร้านขายข้าวของเมืองนั้น ได้ค่าจ้างเดือนละเพียงสองร้อยเหรียญทองแดง ทั้งยังต้องจัดหาอาหารเอง
ประกาศติดออกไปไม่ถึงสามวัน ชายฉกรรจ์ที่มาสมัครก็เบียดเสียดกันเต็มลานนวดข้าว
มีทั้งคนจากหมู่บ้านชิงหนิว ผู้ลี้ภัยที่หนีภัยมาจากเมืองหลิวเจียจี คนจากเมืองซานเจียจี และอีกหลายคนที่ตามมาจากเมืองชิงสือ
เกาหยางยืนอยู่ข้างลานนวดข้าว ให้โจวเยว่คัดคนทีละคน
เกณฑ์คัดคนของโจวเยว่ตรงไปตรงมายิ่ง อายุระหว่างสิบแปดถึงสามสิบห้าปี ร่างกายกำยำแข็งแรง และแววตาต้องมีชีวิตชีวา
พวกเกียจคร้านชอบเอาเปรียบเพียงมองปราดเดียวก็รู้ คนเช่นนั้นเขาไม่รับแม้แต่คนเดียว
สามวันให้หลัง คัดคนได้ทั้งหมดกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบคน
เมื่อรวมกับพี่น้องเก่าก่อนหน้านี้สิบกว่าคน ชายฉกรรจ์ที่เกาหยางเรียกใช้งานได้ก็มีมากกว่าหนึ่งร้อยสี่สิบคน
คนกว่าร้อยคนนี้ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน
โจวเยว่คัดคนที่มีพื้นฐานดีที่สุดสามสิบคน เข้าเป็นสมาชิกกองลาดตระเวนภูเขา แจกดาบคนละเล่มและเกราะหนังคนละชุด รับผิดชอบดูแลความปลอดภัยในหมู่บ้านและลาดตระเวนพื้นที่โดยรอบ
คนที่เหลืออีกเก้าสิบกว่าคนถูกแบ่งไปอยู่โรงกลั่นกับเตาอิฐ คอยเรียนฝีมือจากช่างผู้ชำนาญ
การผลิตของโรงกลั่นก็กำลังขยายตัวเช่นกัน
เกาหยางให้คนสร้างเรือนหลังคากระเบื้องขนาดใหญ่เพิ่มอีกสี่หลังข้างกระท่อมมุงจากสองหลังเดิม เตาเพิ่มจากสองเตาเป็นหกเตา ส่วนหม้อนึ่งดินเผาสำหรับกลั่นสุราก็สั่งทำใหม่เป็นชุดใหญ่กว่าเดิม