วันรุ่งขึ้น เกาหยางเรียกหลิวเชียนหยุนมาพบ
“คนคุมห้างนายหลิว ในคลังของเรามีเกลือละเอียดอยู่เท่าไร”
หลิวเชียนหยุนเปิดสมุดบัญชีขึ้นมาคำนวณ “เกลือละเอียดที่เคี่ยวได้ชุดแรกมีประมาณสามพันชั่ง บรรจุไหเก็บเข้าคลังเรียบร้อยแล้ว รวมกับที่เคี่ยวเพิ่มในช่วงสองสามวันนี้ ทั้งหมดน่าจะมีราวสี่พันชั่งขอรับ”
“ทางเมืองเหลียงโจวเล่า สืบราคาของเกลือละเอียดได้ความอย่างไรบ้าง”
“สืบมาแล้ว เกลือหยาบในเมืองเหลียงโจวราคาชั่งละสามสิบถึงสามสิบห้าเหรียญ ส่วนเกลือชิงเหยาชั่งละห้าสิบเหรียญ แต่คนซื้อน้อย ส่วนใหญ่มีเพียงโรงเตี๊ยมใหญ่ไม่กี่แห่งกับบ้านขุนนางที่ใช้กัน
ส่วนเกลือขาวของเรา พ่อค้าเกลือในเมืองเหลียงโจวไม่เคยเห็นมาก่อน จึงยังตั้งราคาไม่ได้ขอรับ”
เกาหยางฟังแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เกลือขาวของเรา ชุดแรกตั้งราคาชั่งละแปดสิบเหรียญ”
หลิวเชียนหยุนชะงักไป “แปดสิบเหรียญหรือขอรับ จะสูงเกินไปหรือไม่ เกลือชิงเหยายังขายเพียงห้าสิบเหรียญ”
“ไม่สูงหรอก” เกาหยางส่ายหน้า “เกลือขาวมีเพียงเราที่มี ส่วนเกลือชิงเหยาหาซื้อได้ทั่วไป เจ้าว่าคนมีเงินในเมืองเหลียงโจวจะเสียดายเงินเพิ่มอีกสามสิบเหรียญเพื่อซื้อเกลือขาวราวหิมะสักไห หรือจะใช้เกลือชิงเหยาสีเหลืองหม่นปนเทาแบบเดิมต่อไป”
หลิวเชียนหยุนคิดตามแล้วเห็นว่ามีเหตุผล แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้ “เช่นนั้นครอบครัวฐานะปานกลางลงไปคงซื้อไม่ไหว”
“แต่เดิมครอบครัวฐานะปานกลางลงไปก็ไม่ใช่ลูกค้ากลุ่มแรกของเราอยู่แล้ว เกลือขาวชุดแรกต้องขายให้คนมีเงิน ให้พวกเขาได้ใช้กันก่อน
“รอให้คนมีเงินใช้จนเคยชินและชื่อเสียงแพร่สะพัดแล้ว ค่อยออกเกลือชุดที่สอง ลดราคาลงเหลือชั่งละห้าสิบเหรียญ ถึงตอนนั้นเกลือชิงเหยาก็ขายไม่ออกแล้ว