หลายวันต่อมา เฝิงเหวินยวนได้รับของขวัญจากเกาหยาง
ซุนเจี้ยนอุ้มหีบไม้ใบหนึ่งเดินเข้ามา หีบไม่ใหญ่ แต่ดูหนักไม่น้อย ครั้นวางลงบนโต๊ะก็เกิดเสียงทึบดังขึ้น
“จุนเฉิง นี่เป็นของที่เซี่ยนเว่ยเกาแห่งอำเภอชิงสือส่งคนมามอบให้ขอรับ”
เฝิงเหวินยวนวางพู่กันลง พลางมองหีบนั้น “ของอะไร?”
“ว่ากันว่าเป็นเกลือกับสุราหลายไหขอรับ” สีหน้าซุนเจี้ยนดูแปลกพิกล “คนที่มาส่งบอกว่าเกลือนี้ผลิตจากเหมืองของเซี่ยนเว่ยเกาเอง เชิญท่านลองชิมดูขอรับ”
เฝิงเหวินยวนขมวดคิ้ว
เขาเพิ่งอนุมัติเหมืองเกลือให้เกาหยางไปได้ไม่กี่วัน เกลือก็ออกมาแล้วหรือ?
เหมืองนั้นถูกทิ้งร้างมาสิบกว่าปี ช่างเกลือเฒ่าหลายคนเคยเข้าไปดู ต่างพูดว่าน้ำเกลือสาบเจือจางเกินไป ต้มอย่างไรก็ไม่อาจได้เกลือ
เกาหยางเพิ่งรับช่วงเหมืองมาไม่กี่วัน ก็ผลิตเกลือได้แล้วหรือ?
เขายื่นมือไปเปิดหีบไม้
ในหีบมีกระถางดินเผาหยาบยี่สิบใบเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ปากกระถางแต่ละใบผนึกด้วยขี้ผึ้งอย่างแน่นหนา
เฝิงเหวินยวนหยิบกระถางใบหนึ่งขึ้นมา ใช้มีดเล็กแซะขี้ผึ้งที่ผนึกไว้ออก เปิดฝาแล้วก้มมองเข้าไป ครั้นเห็นก็ชะงักงันไปทั้งคน
ในกระถางบรรจุเกลือละเอียดสีขาวราวหิมะ
มิใช่เกลือชิงเหยาสีเหลืองปนเทาที่วางขายในเมืองเหลียงโจว และยิ่งมิใช่เกลือหยาบสีดำที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลาด
เกลือนี้ขาวประหนึ่งเกล็ดหิมะบดละเอียด เม็ดสม่ำเสมอประณีต มองไม่เห็นสิ่งเจือปนแม้แต่น้อย
เฝิงเหวินยวนใช้ปลายนิ้วแตะเกลือเล็กน้อยใส่ปาก รสเค็มบริสุทธิ์ ไม่มีรสขมติดปลายลิ้นแม้แต่น้อย
“นี่...เกลือที่เกาหยางต้มขึ้นเองหรือ?”
ซุนเจี้ยนโน้มตัวเข้ามาดู พอเห็นก็มีสีหน้าตื่นตะลึงเช่นกัน “เกลือนี้ขาวยิ่งกว่าเกลือที่ใช้ในคุ้มอ๋องเหลียงโจวเสียอีก! เซี่ยนเว่ยเกาทำออกมาได้อย่างไร?”
เฝิงเหวินยวนมิได้เอ่ยคำใด
เขาหยิบจดหมายที่วางอยู่ข้างกระถางเกลือขึ้นมา แกะออกอ่าน
จดหมายเขียนสั้นมาก มีเพียงไม่กี่ประโยค
ใจความระบุว่าเหมืองเกลือผลิตเกลือได้แล้ว เกลือชุดนี้เป็นเกลือหม้อแรก จึงส่งมาให้จุนเฉิงเฝิงลองชิม