ผู้คนบนกำแพงเมืองเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
จ้าวเหลาชวนนั่งยอง ๆ อยู่หลังช่องกำแพง กดเสียงต่ำถามเกาหยางว่า “หัวหน้าหมู่ทหารเกา คราวนี้พวกคนเถื่อนจะมากันกี่คน?”
“ไม่รู้ แต่มู่หยงตู้เสียหายหนักถึงเพียงนั้นคราวก่อน หากคราวนี้ยังมาอีก จำนวนคนย่อมไม่น้อยกว่าคราวก่อนแน่”
เกาหยางยังพูดไม่ทันขาดคำ ท่ามกลางความมืดทางทิศเหนือก็พลันมีเสียงอื้ออึงดังขึ้น
นั่นคือเสียงกีบม้า
เสียงกีบม้าดังถี่กระชั้น ราวกับฟ้าร้องครืนครั่นกลิ้งมาจากใต้พื้นดิน ยิ่งใกล้เข้ามาก็ยิ่งดังขึ้น
ท่ามกลางความมืดมองไม่เห็นว่ามีทหารม้ากี่คน แต่เพียงเสียงกีบม้านั้นก็ทำให้ทุกคนบนกำแพงเมืองกำอาวุธในมือแน่นแล้ว
ถัดมา แสงเพลิงก็สว่างวาบขึ้น
มิใช่คบเพลิงเพียงหนึ่งหรือสองเล่ม หากเป็นคบเพลิงนับร้อยนับพันที่ถูกจุดขึ้นพร้อมกัน ส่องทุ่งกว้างทางเหนือของเมืองชิงสือให้สว่างราวกับกลางวัน
ท่ามกลางแสงเพลิง กองทหารม้าเซียนเปยจัดขบวนเรียงเป็นแนว จากซ้ายไปขวายาวเกือบหนึ่งลี้ แนวหน้าเป็นทหารม้าเบาทั้งหมด ถัดไปคือทหารราบที่แบกบันไดยักษ์ อย่างน้อยมียี่สิบหลัง
ถัดไปด้านหลังคือกองกำลังหลักทหารม้าที่มืดทะมึน
ตรงกลางมีธงใหญ่สีดำผืนหนึ่ง นั่นคือธงผู้บัญชาการของมู่หยงตู้
เกาหยางยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองธงใหญ่ผืนนั้น มุมปากขยับเล็กน้อย
เป็นมู่หยงตู้จริง ๆ
เฒ่าคนนี้คราวก่อนถูกเขาหลอกจนหัวหมุน เกือบเอาชีวิตไม่รอดที่ผาปากอินทรี แต่หลังกลับไปถัวปาสิงกลับไม่ตัดหัวมัน ทั้งยังให้มันนำทหารมาเพิ่ม ดูท่าถัวปาสิงจะเชื่อใจมันจริง ๆ
เบื้องล่างกำแพง ชาวเมืองกำลังถูกย้ายไปยังห้องใต้ดินในโรงกลั่นทางใต้ของเมืองอย่างเป็นระเบียบ