ชาวบ้านสูดลมหายใจเฮือกพร้อมกัน
ไม่มีใครคาดคิดว่าพอมาถึงขั้นนี้แล้ว ป้าฮวาจะหันมากัดหวังหยางเอาในจังหวะนี้
เจ้ากังก้มมองป้าฮวาที่กำลังกอดขาเขาอยู่
เขาเป็นทหารลาดตระเวนเก่าที่ผ่านสมรภูมิมาแล้ว ทั้งยังทำงานสืบสวนคดีอาชญากรรมมาหลายปี จึงเห็นเล่ห์เหลี่ยมสารพัดรูปแบบมาจนชิน
การแสดงอันไร้ฝีมือของป้าฮวา ไม่มีทางรอดพ้นสายตาเขาไปได้
เจ้ากังกระชากขาขวาออกแรง สะบัดมือทั้งสองข้างของป้าฮวาออกไปทันที
“หุบปาก!”
เจ้ากังตะโกนเสียงดังลั่น
ป้าฮวาถูกเสียงตะโกนนั้นทำเอาสะดุ้งจนหงายก้นจ้ำเบ้าลงบนหิมะ เสียงคร่ำครวญแสร้งทำเป็นทุกข์ติดค้างอยู่ในลำคอ
“เธอคิดว่ากรมตำรวจเทศบาลมีไว้ประดับหรือไง?”
เจ้ากังชี้หน้าป้าฮวาแล้วพูดว่า
“เช้านี้กรมตำรวจได้รับแจ้งความตั้งแต่เช้าตรู่ ส่งคนไปตรวจสอบที่ช่องเขาลมดำแล้ว ศพของหวังหมาอยู่ตรงหน้ารังสัตว์ป่า ที่เกิดเหตุมีแต่รอยกรงเล็บหมาป่าและร่องรอยกวางแดงกัดกิน นี่เป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากความโลภของมันเอง มันวิ่งเข้าป่าลึกกลางดึกจนเกิดเรื่อง!”
เจ้ากังกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ก่อนหยุดอยู่ที่ใบหน้าของป้าฮวา
“ถ้าเธอยังกล้าใส่ร้ายคนอื่น ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ ฉันจะจับเธอมาดำเนินคดีก่อน แล้วตั้งข้อหาก่อความวุ่นวาย!”
ทางการตัดสินชัดเจน หลักฐานแน่นหนา
คำโกหกของป้าฮวาถูกเปิดโปงอย่างไร้ความปรานีต่อหน้าทุกคน
สีหน้าของเธอซีดเผือดลงในพริบตา ริมฝีปากสั่นระริก
ชาวบ้านรอบข้างได้สติ ต่างพากันมองเธอด้วยสายตาดูแคลน
เมื่อครู่ผู้หญิงคนนี้ยังคุกเข่ากราบหวังหยางเพื่อขอความช่วยเหลืออยู่เลย พอหันมาก็กลับใส่ร้ายผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตัวเองเสียแล้ว