เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เป็นหัวหน้าทีมอย่างเจ้ากังกดมือไว้บนซองปืนที่เอว จ้องหวังหยางเขม็งแล้วตวาดถามเสียงเข้ม
ชาวบ้านที่มามุงดูตกใจจนถอยกรูด กลัวจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
ป้าหลิวหลบอยู่ท้ายฝูงชน มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชาอย่างสมน้ำหน้า
ซ่อนปืนไว้ แถมยังยิงปืนกลางที่สาธารณะ ในยุคเจ็ดสิบถือเป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นต้องกินกระสุน
ต่อให้หวังหยางเก่งกาจแค่ไหน วันนี้ก็ต้องจบเห่ในมือเจ้าหน้าที่รัฐ
หลังประตูบ้าน ซวยเทาหัวได้ยินเสียงตำรวจตวาด หัวใจก็บีบรัดขึ้นมาทันที
สัญชาตญาณปกป้องสามีที่ฝังอยู่ในกระดูกของเธอปะทุขึ้นในพริบตา เธอถีบบานประตูไม้ที่ปิดแง้มอยู่ให้เปิดออก ตั้งใจจะพุ่งออกไปเถียงกับตำรวจ
หวังหยางไม่ได้หันกลับมา
เขาเพียงเอียงหน้าเล็กน้อย ชายตามองไปทางประตูบ้าน เปลือกตากดลง ส่งสายตานิ่งสงบให้เธอ
ฝีเท้าของซวยเทาหัวหยุดชะงักอยู่ตรงธรณีประตู
เธออ่านความหมายในสายตานั้นออก หวังหยางกำลังบอกให้เธอวางใจ
เธอกัดฟันแน่น ถอยกลับไปหลังประตู มือทั้งสองยังคงกำส้อมเหล็กไว้แน่น จ้องมองความเคลื่อนไหวด้านนอกไม่วางตา
ใครกล้าแตะต้องหวังหยาง วันนี้เธอก็กล้าลากคนนั้นลงนรกไปด้วยกัน
เหนือความคาดหมายของทุกคน เจ้ากังไม่ได้รีบควักกุญแจมือออกมาจับคน
เขาปล่อยมือขวาจากซองปืน สีหน้าร้อนรนอย่างยิ่ง กวาดตามองไปรอบๆ
กำแพงดินที่พังยับ ขนไก่เกลื่อนพื้น และรอยเลือดบนหิมะ
เจ้ากังก้าวยาวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วถามอย่างเร่งร้อนว่า
“ฝูงหมูป่าอยู่ไหน มีใครได้รับบาดเจ็บไหม ชาวบ้านปลอดภัยกันทุกคนหรือเปล่า?!”