“ไม่ใช่ว่ามีอัตราความสำเร็จตั้ง 95% เหรอ? ความแข็งแกร่งของร่างกายไอ้ร้อยตันดีขนาดนั้น ไม่น่าจะล้มเหลวหรอกมั้ง?”
“ทำยังไงดี? ปล่อยให้เขาคลุ้มคลั่งต่อไปแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ?”
“หัวหน้า จะจับเขากลับมาฉีดยาระงับประสาทไหมคะ?”
เสิ่นอี๋ปวดหัวจนแทบระเบิด (¯―¯٥)
ไม่คิดเลยว่าเส้นทางการตื่นพลังเพิ่งเริ่มต้น ก็เจอปัญหาเข้าเสียแล้ว
“พี่จูจิ่วคะ หนูว่าฉีดยาระงับประสาทให้พี่หวังดีกว่าค่ะ ถ้าเขายังคึกขนาดนี้ต่อไป หัวใจคงรับไม่ไหว…” สตรอว์เบอร์รี่น้อยถลกแขนเสื้อ แล้วหยิบยาระงับประสาทออกมา
เสิ่นอี๋พยักหน้า “ได้ จัดการให้เขาสงบลงก่อนค่อยว่ากัน”
แสงตะวันอุ่น หลิงเฟิง และเจียงเสี่ยวฉู่ถลกแขนเสื้อ แล้วออกไปจับไอ้ร้อยตันกลับมา แต่พอเข้าใกล้ก็ได้ยินเสียง “ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ” ดังขึ้นหลายครั้ง
เห็นกล้ามเนื้อบนแขนของไอ้ร้อยตันพองขยายจนแขนเสื้อปริขาด ถ้าไม่มีเสื้อเกราะกันกระสุนช่วยปกป้อง เสื้อผ้าบนตัวเขาคงระเบิดออกไปด้วยแล้ว
“ฮ่า ๆ ๆ พวกคุณดูสิ ฉันตื่นพลังพิเศษจริง ๆ ด้วย เป็นพลังเสริมความแข็งแกร่งร่างกาย!”
“ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าทั้งตัวเต็มไปด้วยพลัง! ฮ่า ๆ!”
“ให้ตายสิ! หมัดใหญ่เท่ากระสอบทรายของฉันนี่ หมัดเดียวชกวัวตายได้เลย!”