เสิ่นอี๋ตัดสินใจขว้างลูกแก้วน้ำแข็งสองลูกใส่หมีดำยักษ์ เพื่อชะลอการเคลื่อนไหวของมัน จากนั้นก็หันหลังถอยหนี
ระหว่างถอย เธอยังคอยขว้างลูกแก้วน้ำแข็งไปด้านหลัง พื้นทางเดินในตู้รถกลายเป็นน้ำแข็ง ช่วยชะลอความเร็วของหมีดำยักษ์ลงได้บ้าง
“เจ้านาย เหมียวสัมผัสได้ว่าจิตใจของคุณเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เกิดอันตรายอะไรขึ้นหรือ?”
เสิ่นอี๋รับรู้เสียงในใจของแมวลายตัวน้อย จึงส่งข้อมูลกลับไปว่า “มีหมีดำยักษ์กำลังไล่ตามฉัน! ฉันถอยไปทางท้ายขบวนได้อย่างเดียวแล้ว!”
แมวลายตัวน้อยได้ยินดังนั้นก็ขนพองด้วยความตกใจ วิตกกังวลจนเดินวนอยู่กับที่
แสงตะวันอุ่นกับคนอื่น ๆ เห็นมันทำตัวผิดปกติ จึงย่อตัวลงดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นมันเอาแต่ข่วนประตู ร้อง “เหมียว ๆ” อย่างกระวนกระวายไม่หยุด
แสงตะวันอุ่นลูบขนที่ตั้งชันของมัน แล้วถามเสียงเบาว่า “แมวลายตัวน้อย เป็นอะไรไป?”
แมวลายตัวน้อยร้องว่า “เหมียว เจ้านายของฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย! อันตรายแล้ว! พวกคุณรีบไปช่วยเธอเร็ว! เหมียววว!”