เสิ่นอี๋ถอยไปยังตู้โดยสารตู้สุดท้าย
สายลมหนาวเหน็บจากหน้าผาด้านนอกพัดเข้ามา เธอนึกถึงการผจญภัยที่กำลังจะต้องเผชิญ พลันรู้สึกตื่นเต้นจนขาสั่น
เธอหยิบเชือกมัดหนึ่งออกจากเป้ แล้วผูกไว้รอบเอว ส่วนปลายอีกด้านก็ผูกติดกับที่วางแขนของเก้าอี้ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
เตรียมพร้อมเรียบร้อย เธอก็ยืนรอเงียบ ๆ ให้หมีดำยักษ์พังประตูเข้ามา
เมื่อหมีดำเห็นเธอ มันก็ตื่นเต้นราวกับพบเหยื่อที่จนตรอกไร้ทางหนี
เธอไม่ได้ใช้ลูกแก้วน้ำแข็ง ปล่อยให้หมีดำยักษ์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเต็มที่
มือหนึ่งของเธอกำการ์ดล่องหนไว้ เตรียมรับมือเผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน
“เข้ามาเลย! ไอ้ตัวโต มาสู้กันสักตั้ง!”
เธอยืนอยู่หน้าประตูท้ายตู้โดยสาร รวบรวมความกล้าแล้วยื่นมือไปยั่วโมโหหมีดำยักษ์
“โฮก——” หมีดำยักษ์คำรามอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนพุ่งเข้าใส่เธอ
กลิ่นคาวเหม็นของหมีดำยิ่งใกล้เข้ามา ลมหนาวด้านหลังก็ยิ่งพัดกระหน่ำจนเส้นผมของเธอปลิวว่อน
จังหวะที่หมีดำยักษ์พุ่งเข้าโจมตี เธอก็เบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว
หมีดำยักษ์พุ่งพลาด ตัวของมันเข้าไปติดอยู่ในกรอบประตู ด้านนอกประตูเป็นหน้าผา แต่ร่างของมันกลับติดคาอยู่ตรงนั้น ทำให้ไปต่อก็ไม่ได้ ถอยกลับก็ไม่สะดวก