เสิ่นอี๋เดินกลับไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมทั้งสาม เดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็พบว่าตัวเองสามารถพูดคุยในทีมได้แล้ว
เสิ่นอี๋: “สตรอว์เบอร์รี่น้อย หนีวหนีวเป็นยังไงบ้าง”
“หนีวหนีวสบายดีค่ะ พี่จูจิ่วไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” สตรอว์เบอร์รี่น้อยยังใส่ใจถ่ายรูปส่งมาให้ด้วย
เสิ่นอี๋เปิดดูรูป เห็นว่าหนีวหนีวดูสบายดี ก็โล่งอกขึ้นมาทันที
เห็นเธอยิ้มพลางดูรูป ไอ้ร้อยตันก็เปิดหน้าต่างทีมขึ้นมาเหลือบดูด้วย
แต่แค่เหลือบมอง เขาก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“แย่แล้ว! แสงตะวันอุ่น คุณรีบดูรูปเร็ว ผู้หญิงคนนั้นหายไปไหนแล้ว?!”
แสงตะวันเปิดรูปดู ก็พบว่าเสาเหล็กของราวจับด้านหลังสตรอว์เบอร์รี่น้อยกับหนีวหนีวว่างเปล่า เหลือเพียงเชือกที่ผูกไว้อย่างหลวม ๆ มัดหนึ่ง
ก่อนออกเดินทาง พวกเขามัดผู้หญิงที่ปลอมตัวเป็นอาจิ่วไว้กับเสาเหล็กของราวจับแน่นหนา โดยมัดมือไพล่หลังไว้ชัด ๆ
เขารีบถามในทีมว่า “สตรอว์เบอร์รี่น้อย ผู้หญิงคนนั้นหายไปไหนแล้ว เธอแก้มัดให้เขาเหรอ”